R A T I 0. 1« 



consultorum concursus, ut omnem ferme academiam in propaedeuticis ad 

 medicinam versari , credidisses. Nee mirum. Vir magnus erat Brugmansius , 

 praeclaram naturae scientiam ardens : erat disertus ; nam pectus est, quod 

 disertU r facit. Varum caveamus , ne iterum decipiamur , atque auditorum 

 numero nostrae sive doctrinae, sive disciplinae computemus praestantiam. 

 Nam amor verus minus ardoris quodam impetu , quam constantia ac stabili- 

 tate dignoscitur, nee suseitare eum sufficit, verum firmare oportet ae magis 

 magisque corroborare. 



Ecce igitur nobis academiae civibus de amoris non tantum ardore, verum 

 stabilitate inprimis ac constantia certamen propositum ! 



Capiuntur juvenes puleritudine , gratiis, veneribus sicque in alias semper 

 aliasque involant seientias , eas praesertim , quae novitatis gratia maxime 

 ipsorum ingeniis juvenilibus placent. Sunt haec amandi disciplinae initia 

 prima : needum verus amor hie est , qui pulcri tantum specie tenetur et 

 quemadmodum qui vere amat , non corpus pulcrum amat , sed animum pulcrum, 

 sic scientiarum amatornon tarn scientiarum formis , quam vera ipsarum puleri- 

 tudine capietur, i. e. amabit eas eatenus quatenus, verae sunt: hoe autem 

 ecquid aliud est , quam amare verum. Quo amore qui ducitur , eum non 

 insanire , sed sapere juremerito dicimus. Nam , quemadmodum vagus ille 

 amor polymathiam aliquam , aut polyhistoriam parit , quae seientiae aut 

 praelusio quaedam , aut umbra , sic stabilis , constans demum parit scientiam. 



Quid autem sit vornm illud,quod amare cunetisque rebus praeponere decet, 

 quaerentes, denuo in medio orationis cursu interpellamur complurium sapien- 

 tum vocibus : quorum alii omnia fluere , nihil constanter manere ; alii homines 

 nihil scire, opinari omnia, nuUamque esse veritatis aut notam, aut criterium 

 clamant. Sceptieorum hoc placitum est , quod si audiamus ^ ex veri amato- 

 ribus amatores opinionis facti sumus. 



Siccine nos opinionem ut stabili constantique amore prosequamur, Socra- 

 tis l;anquam voce moneremur? Bona verba quaeso! Eorum haec vox est. qui 

 propter ipsam amoris inconstantiam , caussa veritatis prodita, repulsam 

 tulerunt. Non desperandum est , nee ignaviae indulgendum : nam nullus 

 amor sine labore, sine niolestia , sine certamine. Quod certamen amoris 

 plurimis atque illustrissimis verbis sententiisque celebravit Tullius , qui : 



