8 CORNELII PRUYS VAN DER HOEVEN 



Dicam igltur, quoniam fata sic jubent: de inttitutione academica et dicam 

 ut potero, Tos me dicentem benevolentia Testra et humanitate ut sublevetis, 

 etiam atque etiam rogo. 



Equidem quaenam sit , aut esse debeat haec institutio , mecum reputana 

 statim incido in contrarias liorainum dissentientium ac litigantium sententias. 

 Nempe aliis eadem est atque scholastica , quibus elementa tradere , compendia 

 ad verbum ediscere , examina sustinere , promotionem subire , academicae 

 polissimum institutionis esse Tidetur quique juvenum ingenia ad unum omnia 

 modulum , ad suum scilicet , redigere cupiunt. Alii contra , nescio quam 

 libertatem somniantes , omnem legum , omnem consuetudinis , omnem omnino 

 disciplinae vim auctoritatemque tollunt eamque demum vocant academicam 

 institutionem , in quam juvenes spontaneo tanquam ingenii motu instinctuque 

 feruntur. 



Horum neutra mihi ratio valdopere adridet, neque scbolasticorum ista 

 severitas, neque temeritas liberalium. Nam ilia puerilem nobis faciet insti- 

 tutionem; haec nullam prorsus. Vos igitur, quae tandem mihi probetur 

 sententia, declarandum esse vobis putatis: idque jure quidem vestro. Ego 

 autem , quo me vortam , nescio videoque primum institutio quid sit , deinde 

 quaenam ilia , quam Tolumus , academica , definiendura esse. Atque hie in 

 ipso sermonis exordio multae mihi magnaeque nascuntur rei difficultates. Nam 

 alia rerum, alia hominum institutio est: haecque ipsa s^tc vtuias linguas 

 consulamus sive inhominuTi^ vitas intueamur , seu pervolvamus libros de hoc 

 argumento scriptos , nunc ad corpus , nunc ad mentem , nunc ad animum 

 moresque hominum referenda videtur: ut aliis instituere idem sit quod alere, 

 aliis docere , aliis vero cattigare , corrigere , emendare, 



Academiam vero et academicam institutionem definire cupienti, incumbere 

 mihi materiam viribus adeo iniquam sentio , ut de re invenienda fere desperem. 



Nostis AA ! quaenuper cum Belgis fratribus ea de re disputayimus. Nostis, 

 quot quantaeque agitatae sint quaestiones inter veteris etiam patriae profes- 

 sores , quorum singuli paene qui scriberent , aut dissererent , in singulas 

 abierunt sententias. Nee meum est , tantas inter bos componere lites , nee 

 si vel esset , quo eas pacto componerem , satis teneo. 



Equidem , utrum plus proficerem , qui mos medicorum est, ad experientiajp 

 adpellans meque convertens , vehementer dubito. tu 



