Ki A R A T 1 0. .J .A 161 . 



1. Ad Vos igitur primum mea se convertit oratio , Viri amplissimi ! qui Regi 

 augustissimo fuistis auctores , ut in honorificentissimum hunc locum eveherer. 

 Tantane vestra esse de me exspectatio poterat , ut juvenem munere honoraretis , 

 quod diuturnae deraum experientiae viris deferri soleat? Earn tamen in me 

 fiducjam habuistis , Viri amplissimi! Cui ego quomodo respondeam , frustra 

 quaere. Ergone deprecari honorem me opoituerat? Impiura putavi almae 

 Academiae , cui tanta debui, nom mtegram, si quaereret, vovere vitam. Num. 

 vero vestra implorandaindulgentia? Multura profecto hac equidem nitor, nee , 

 si mihi defuisset , unquam in amplissimum bunc locum adscendere ausus 

 fuissem. Vos autem jure postulatis , utoblatum munus pro Academiae dignitate 

 vindicetur. Itaque unum mihi restat, ut juvenilem ardorem in illo obeundo 

 ponam. Trahimur omne* laudi* ttudio et optimus quigque gloria ducitur. 

 Quo profecto stimulo me maxime nunc excitari sentio, quum tantam mihi 

 laudem a Vobis tributam videam. Hoc igitur Vobis persuasum habealis , Viri 

 amplissimi! me per integram vitara religiose esse provisurum, ne Vos unquam 

 consilii vestri poeniteat. Quod si sincere praestitero , vestram mihi benevo- 

 lentiam nunquam esse defuturam et spero , et confido. 3<> ,;, .vvk -jw^jaii; 



Vos autem quum intueor , Viri clarr. , Professores eruditissimi I nonne imo 

 me pectore commotum esse probetis? Collegas enim nunc salutare mihi 

 contingit, quos vel praeceptores carissimos, vel gernianos doctrinarum 

 antistites suspicere adhuc solebam. Quod si mecum reputo, nescio equidem, 

 num major mihi spes sit, ut vestra eruditione meum in dies firmetur 

 ingenium, quam ut humanitate augeatur felicitas. Vestram enim amicitiam 

 non rogo, nee expeto. Ultro mihi juniori dextras obtulistis et timido 

 addidistis animum. A quo die ab augustissimo Rege mihi decreta erat nova 

 dignitas , continue in gratara vestram et consuetudinem , et familiaritatem 

 me recepistis. Omine ergo fausto ad Vos accessisse mihi videor. O utinam 

 tanto me dignum praestem favore ! Pergite, precor , eodem benevolo me 

 prosequi animo ! Fidem meam et observantiam constantem Vobis spondeo. 



Inter Vos autem conspicio, quos mihi praeceptores fuisse maxime gaudeoV 

 ell, .in Philosophia naturali et Medicina Professores! A Vobis didici, reapse 

 unam esse banc, quam duplicem vulgo habent, doctrinam. Quid igitur 

 suavius esse mihi potest , quid antiquius , quid magis decorum , quam 

 vestra et exempla imitari et vestigia legere. ^ ,^^, 



X 



