162 A. C. G. S U E R M A N 



Vos vero nominatim compellare liceat , ell. beusdi et schrodere I qui matrem 

 illam doctrinarum omnium , Philosophiam , sic traditis , ut nostrae Academiae 

 foecunda existat. Nescio equidem , an ulla doctrina alia acre illud observandi 

 studium, severamque judicandi rationem magis aut tantopere in verum 

 doctrinarum emolumentum excitet. Me vero Vobis plurima debere, palam 

 gratusque profiteer (*), 



O utinam in vestro ordine amicum quondam integerrimum, praeceptorem- 

 que mei amantissimum conspicere liceret , cui studia mea multa quoque 

 accepta referunt , cujus amorem nullus unquam dies delebit! mollidh 

 nostrum lugemus. Si qua autem mortuis sit amicorum cura , illi pietatis 

 nostrae significationem gratam fore certum habeo. 



Qui vero uollio successisti , cl. van rbes ! Tu , quod ille mihi reliquit , 

 ingens sui desiderium amicitia tua explendum esse censuisti. Tres fere sunt 

 menses, quum ex hoc loco mihi, vix collegae designate, publice de novis 

 honoribus congratularere , id autem ita ageres , ut, quam antea jam noveram , 

 propensam tuam in me voluntatem prorsus declarares. Eandem igitur mihi 

 semper serves , et precor , et magna spero fiducia ! 



Jam ad Vos me converto, clarr. in facultate medica Professores! quos 

 collegas appellare non sine pudoris sensu audeo : recens adeo vestrae est 

 institutionis memoria. 



Tu primus mihi compellandus es , clar. wolterbbek! cujus in locum ego 

 suffectus sum. Propter valetudinem tuam provinciara relinquis , quam 

 strenue , per 20 annos et quod excedit , sustinuisti , sic autem relinquis , ut 

 Academia magno Tui desiderio teneatur. Spero taraen , fore, ut tuaeruditio, 

 tua experientia, quae, durante vita academica , duces mihi fuerunt atque 

 exempla , nunc etiam in gravissimo onere ferendo me sublevare pergant. Ita 

 profecto non eris emeritus , sed bene de Academia mereri perges. Imo vero 

 talia non sperare tantum , sed etiam vaticinari mihi licet, qui et per longani 



( * ) Paacis hebdonladibus post puLlicam banc salutationem , inopinato , eheu ! heusdici 

 ille noster, vir et facundia excellcns, et philosopbia litcrisque eruditissimus, et humanitate, 

 si quis alius, maxime conspicuus, tristi cessit fato. Quantam jacturam, ineparabilem 

 prorsus, non Academia tantum Rheno-Trajectina, aut orhis litteratus , sed nos imprimis, 

 Viri optimi amici discipulique , tulerimus, animo quidem scntire , at verbis cxprimcre 

 nequeo. 



