nv^ n (f j^ t;4 ^JQ R A"^ ^ a. ' :^ ;? r* m v > ; ' 277 



Socer dilectissime , qui, quantum mea felicitas tibi cordi sit, publico docu- 

 mento , tuil praesentia declaras. Quam te gaudii , sed gaudii , cum magna 

 tristitia permixto sensu hie intuear, non est, quod tibi multis significeni. 

 Est enim in media prosperitate , quam Deus hodierno die in nos confert , 

 est, quod desideremus earn, cujus amore tu vitae felicitatem aestimabas » 

 ego , quod magis in deliciis ponerem , non habebam. Quo vero minus haec 

 nostra beatitudo integra esset, obstitit divini numinis voluntas, cujus 

 araorem , tametsi durus subinde videatur , vel sic , et in carissimorum capitum 

 desiderio , revereri nunquam desinamus. Nos potius tendamus eo, quo ilia 

 •nobis in beatorum sedes jam praeivit. Quod autem filiae tuac in terra non 

 amplius, eheu ! potero praestare, hoc tibi et tuis menumquam non futurum, 

 ut nihil magis tibi persuadeas. Sic in medio luctu , araoris divini persuasio , 

 mutuusque amor , quo conjungimur, moestos animos exhilaret bonaque nos 

 muniat melioris conditionis spe. Hanc igitur arripiamus, hac conlidainus, 

 et infelices nos aestimare desinamus, quibus amore Dei, summo eoque perenni 

 bono , in mediis etiam calamitatibus , beatis esse liceat. 



Vos denique Juvenes exoptatissimi ! bonarum in hoc Athenaeo artium et 

 disciplinarum studiosi , vos ita de me existimetis , nil quidquara in votis me 

 potius habere, quam ut, juvenis ipse, vobiscum , amicitiae, quae mutuo 

 pulcri bonique amore censeatur , foedus jungam. Vestrum plerisque si minus 

 potero doctoris Theologiae ofiScia praestare , hoc tamen habetote , unum esse , 

 quo indigeamus omnes, quodque artes et disciplinas, veluti communi vinculo 

 conjungat. Hoc vero quale sit , si quaerilis ; sanctissimae religionis nostrae 

 dicimus principia, quibus omnes utinam, juvenili praesertim aetate , imbua- 

 raur , ut studia nostra , qualiacunque tandem , ad verissimam aliquando et 

 perfectionem et vero salutem humani generis conducant. Munerum sit, et 

 studiorum , ut esse debet, discrimen atque varietas; sed idem sit spiritus, 

 quo omnia intus et alantur vitamque et vires in dies accipiant majores. Est 

 autem spiritus ille Chrisli spiritus. Hoc animos vestros imbuerc , et publice 

 pro concione verba faciens , turn vero si , quod in votis est , et frui privatim 

 vestra mihi liceat consuetudine , muneris mei partem dulcissimam habebo. 

 Sic , praestantissimi commilitones 1 Christi principiis nutrili, ad praeclara 

 quaeque singuli tendamus in disciplina nostra ! De eo profecto non est 



