300 JOANNISBOSSCHA. 



usum civilem et ^ad animi rultum utilia, ac nostris bominibus re vera fieri 

 possint (3iu(pi\ti. 



Atque in hac meditatione primum propositum erat ut quaererem , quid 

 hoc esset quod a majoribus constitutum adhuc vigeat, ut Historiae doctores 

 sint qui Velerum Literarum scientiam proliteantur. Historiam enim ex eru- 

 ditorum umbraculis progressam , in luce forensi collocatam hodie Tidemus et 

 in omnium demos introductam. Fuit autem tempus , quo locuplctissima 

 ilia testis temporum in contrarias partes jnisere dilacerabatur , in servitutem 

 adserta duarum praesertim disciplinarum , Tbeologiae et Piiilologiae. 



Turn , qui Theologiae cam subservire cupiebant, ad Jsraelitarum res omnia 

 referebant et Ilebraeorum gentem, solis instar, in medio antiquitatis mundo 

 collocdbant, unde reliqui populi momentum accepissent et lumen. Philologi 

 contra, nil nisi Graecorum Romanorumque scriptorum interpretationem 

 cogitantes , eidem genti vix potiores tribuebant partes quam aut Paphlugonibut 

 aut Lotophagit. Recentiora autem tempora neutri magnopere curabant. 

 Illi enim, cum quatuor Monarchias , DA.niELis visionibus promissas, jam prae- 

 teriisse crederent, tamquam expletis propemodum generis liumani fat is , 

 reliqua tempora, instante mundi termino scilicet, non nisi adpendicem quam- 

 dam antiquitatis liabebant. Hi vero, Telchinum et Etrutcorum res magis ad 

 se pertinere existimabant , quam Christianae bumanitatis incrementa. Ex his 

 vero vinculis proripuit se Historia, et in libertatem sese vindicavit , et sui 

 juris facta est, et esse debet atque manere, neque cuiquam disciplinae se 

 mancipare. 



'■'Igiturne ilia Literarum filia et arnica , ancillac instar , matri suae nunc 

 etiam subserviet ? aut quid sibi vult ista Literarum et Historiae conjunctio? 

 Hoc nimirum, si quid video, ut mature mentibus infigatur et perpetuo in- 

 haercat , ad Historiae Sacra pertractanda animum afterri oportere, iis studiis 

 excultum, quae ab bumanitate nomen acceperunt. 



Habctis A. A. orationis meae argumentum. Ita enim potissimum personae, 

 quam sustineo , et liuic occasioni convenienter me dicturum esse existimavi, 

 si hodie dissererem , iiostrorum temporum praesertim habita ratione , de IIU- 

 toriae et Literarum necettitudine. 



Scio, A; A. qur se aliis itineris ducem ad eloquentiam quoque fore 

 profi-tetur , ci dicenti in auditorum indulgentia nullum esse perfugium. 



