374 J A G B I V E R B U R G 



, Caeterum , Usu atque eiperientia , suum veritatis sensum indesinenter 

 acuunt. In eo autem peculiaris \i.s optimae religionis apud eos cernitur , 

 quod pravos animi motus mentein pertnrbantes ac veritatis agnitionem vehe- 

 menter impedientes , subito atque efficacissime , sedat , doinat , emendat. 

 Gum veritatis studio charitatem amice conjungit; omnem in eo vehementiam , 

 rixas, altercationes condemnat; niodestiam maxime alit eadem religio. Judicium 

 de rebus , quae captum humani ingenii superant , soli Deo relinquendum 

 statuit. Omnem reprimit arrogantiam , qua quis frustra in talium rerum 

 interiorem rationem penetrare velit. Quid Divinae auctoritati, quid humanae 

 rationi tribuendum, qui modus in judicaiido a nobis tenendus, quae norma 

 judicio praescribenda ; verbo , qui rectus ingenii humani usussit, non sterilibus 

 ratiociniis , sed sapientissimis monitis, disertissime , passim ostendunt hujus 

 religionis monumenta sacra. 



Si , quae scriptis sacris , tarn Veteris quam Novi Foederis , data occasione 

 vel de industrial, observantur et inculcantur , egregia multa ad banc rem 

 pertinentia bene animadvertuntur docilique aninio custodiuntur, turn demum 

 prospere evitantur multi periculosi errorum scopuli , quibus , in suam alio- 

 rumque perniciem , doctissimi viri saepe illiduntur. 



Sublime carmen Jobaeum quam vivide in scenam inducit variarum personarum 

 inanes conatus penetrandi in abdita providentiae Divinae consilia; ipsiusque 

 Jobi , suae tenuitatis non semper satis memoris , in reprehendendo Dei 

 regimine, imprudentiam ! Quam magnifico modo , quam gravi oraculo , porro 

 ibi audimus Divinam majestatem vanos miseri censores ad tribunal suum 

 vocantem eorumque arrogans stultumque, de supremi numinis agendi ratione, 

 judicium condemnantem ; simulvero exprobrantem etiam lobo , quod insanis 

 verbis Divinum consilium obscuraret ! 



Qui talia legit et, normam institutionis Ghristianae sequens , vetus oraculum , 

 in suum usum , ad erudiendum animura , recte convertit, an pronus erit ad 

 rejicienda mirifica Dei prodigia , sacris scriptis narrata , quod a consueto rerum 

 naturaeque ordine, ipsi cognito, recedunt? Quod ipse homo Divinae potentiae 

 vim non capit? An, cum nonnullis , quales antea fuere et proh dolor! etiam 

 nunc, praesertim in Germania , sunt, viris literatis, immo caeteroquin doc- 

 tissimis, malit simplicem harum narrationura sensum misere contorquere, 

 flt ad suae rationis modulum conformentur miracula ilia Divina , quam 



