. . J R A T I 0. 365 



« vel metuendae sint sequelae , videre , sic ipsi datum est. Beatus ille , qui 

 « practerita sua peccata leviora vel graviora considerans , hdc memoria ad 

 « salutarem poenitentiam et resipiscentiam ducitur , vel qui, probitatis, cujus 

 « sibi conscius est , studii reminiscentia , incitari se patitur ad perseveraatiam 

 « majoremque in dies virtutis ardorem. Quam suavi sensu futurae suae sortis 

 « cogitatio animum ipsius coraplet ! 



• « Sed et humani generis fata ac molimina , Deique moderatoris praeclara 

 « facta ac judicia , ab historicis , sacris imprimis , memoriae mandata , quam 

 « multiplicem usum habent ! Haec reminisci et expraeteritis seculis efficere , 

 « quid in futuris expectandum sit, vel oracula Divina de rebus, in poste- 

 « rum , ad mundi usque finem , quin et ulterius , in sempiternum , secuturis , 

 « mente animoque volvere , quam salubre ac frugiferum est , si a doctis 

 « sagacibusque , \iris , quae sic acquiritur , prudentia ac sapientia impenditur 

 « ad Dei gloriam augendam , ad suam aliorumque pietatem ac virtutem 

 « excitandam , ad rerum publicarum vel societatis Christianae salutem eo 

 « melius procurandam. » 



Qui usus sit reliquarum mentis facultatum ad verum inveniendum , ad 

 venustatem , pulchritudinem et harmoniam sentiendam ; quantam utilitatem , 

 ad suavitatem et commodum vitae , ad multiplicem hominis felicitatem, 

 habeat , earum facultatum aliqua ad insignem gradum excolenda acquisita , 

 haec vel ilia ars aut scientia; quam arctum magis minusve propinquum sit 

 vinculum varias inter artes ac doctrinas ; quantopere omnes simul conducant 

 ad commune societatis bonum ; haec minime efFugiunt attentam considerationem 

 ejus , qui Christiana institutione imbutus vivide agnoscit Dei spiritum , pro 

 immensa sua sapientia , mentis animique dona varie inter homines distribuen- 

 tem , eo consilio ut constituant unam societatem ex singulis mirifice compositam , 

 veluti membris , quorum unum quodque suam functionem , in totius corporis 

 vigorem, egregie exerceat. 



Hoc consilio Divino ut satisfaciat, non igitur ad inanem ostentationem et 

 superbiam , sed ad sui ipsius aliorumque perfectionem et omnigena ofiScia eo 

 melius praestanda , banc Dei donationem adhibendam , atque , Ipsius auxilio 

 fretus , prudenter augendam esse censet. 



Etenim, qui ad effigiem ipsius amoris Divini animum suum forraatum 

 sentit, ut ipsum invisibilem naturae suae auctorem redamet, hunc amorem 

 erga Deum frustra prae se ferat , nisi ejusdera naturae socium , simili animo 



