368 JACOBIVERBURG 



esse , unde omnis animi nobilitas depcndeat , unde omnigena virtus profluat , 

 Tividd fide credunt. lu coelum igitur evolant mentis alis Euangelii luce 

 illustratae. Avide cc^noscere student Patrem domini nostri Jesu Christi , 

 prouti divina ejus majestas, ab hoc unico Ipsius Alio, manifestata est i ut 

 nunquam antea. Ilium venerantur tamquam unicum Deum , non corporeum 

 sed merura spiritura , hujus universi creatorem ac regem, omnipotentem , 

 cuncta scientem , ubique praesentem ac perfectissimum , ex rebus creatis et 

 Ipsius patefactione cognoscendum , non aliquo tantum loco sed ubique , non 

 corporeis caerimoniis sed pio animo colendum. Dei imaginem, amabili gratia, 

 sinceraque sanclitate plenam , ut in humana Servatoris natura splendidis 

 radiis enitet, intime intuentur. Quam sic accepere, Dei notionem , in animo 

 sue, assidue alunt. Huic notioni consentaneos animi sensus apud se fovent. 



In artibus ac scientiis licet maxime excellant , omnibus scientiis anteponunt 

 earn , quam nee Graeci nee Romani philosophi, neque ullius gentis sapientes 

 invenerunt , nullumque unquam humanum ingenium detegere potuisset , 

 quae vero , ab ipsius Dei spiritu , per vates sacros , pedetentim patefacta , per 

 CHEUxnM denique , plena in luce posita est. Scientiam dico rerum divinarum , 

 ad sinceram resipiscentiam , ad bene beateque \ivendi et moriendi artem , ad 

 summam aeternamque felicitatem cognoscendam , miseris peccatoribus , quales 

 omnes sumus , inprimis necessariam saluberrimamque. 



Hac scientia instructi in summam admirationem divinae sapientiae in ea 

 elucentis rapiuntur , caventque , ne suei sapientiei inflati banc Dei sapientiam , 

 alto supercilio, spernant atque irritam sibi reddant. Hac scientia instructi 

 non, scepticorum more , aeternis dubitationibus indulgent, sed Dei veracita- 

 tem honorant, firma fiducia amplectentes , quae mirifica quidem sed divinitus 

 manifesto declarata esse, justo examine, comperiunt. Hac scientia instructi, 

 Dei sanctitatis , quae ne uUa quidem macula obscuratur, cogitatione, ad 

 \itiositatis suae justum sensum perveniunt , quo tanquam rei coram ipsius 

 verenda majestate se prosternunt , hominum laudationibus minime obcoecati. 

 Sed simul, Divina dementia, in nulla re adeo , quam in servatoris morte, 

 conspicua, eriguntur , ad poenae remissionem , sectatoribus Christi promissam, 

 summa expectandam fiducia, qua alacres redduntur ad consecrandum omne, 

 quod in ipsis est, tam benigno paternoque judici , qui non cupit peccatoris 

 perniciem sed resipiscentiam. Hac cogitatione confirmati non despondent 

 animum, quod pravis cupiditatibus et affectibus adhuc obnoxios se sentiunt, 



