hif.t 



▼ Tanneer ik, bij den aanyang mijner rede, deze achtbare vergadering 

 overzie , en daarin zoo velen aanschouw , die , of in de Tolle kracht des 

 levens , of met reeds verzilverde lokken , zicb met hetzelfde vuur op de 

 wetenschap toeleggen; wanneer ik mij daarenboven zie omringen door jonge- 

 lingen , welke zich aan deze Doorluchtige School , door letteroefening , tot 

 hoogeren stand Toorbereiden ; dan gevoel ik , hoe alles mij toeroept , dat hier 

 een tempel is, aan het edelste en verhevenste toegewijd, aan kennis, die den 

 mefnschelijien geest verlicht , aan leering , die hem het hart verwarmt , 

 aan kunsten , aan letteren , aan Vaderland. 



Hoezeer treft nogtans de ovei'tuiging hiervan den spreker in dusdanige 

 vergadering t 



Hij staat bier op eene plaats , tan waar niets dain hetgeen goed , waar en 

 Schoon is, moet gehoord wordeti , -^ eeiie plaats, die geerie ontheiliging, 

 geene wanklanken duldt , die als de zetel zelve is der Muzen, waar alles 

 harmonic en zamensmelting , ook der meest verschillende toonen, moet zijn. 

 Het is als of de Priesters , die Troeger de luister waren van dezen tempel , 

 voor heni stonden en hem afvroegen , wat er van die vakken is geworden , 

 waarvoor zij bun geheele leven , bun aanzijn over hadden; — of de nakome- 

 lingen even bedaard en onvermoeid voorwaarts streefden , dan wel nit gebrek 

 aan inspanning terug gleden en achteruit weken ? 



Zulk een spreker moet dan het gewigt zijner taak wel gevoelen , of hem 

 zouden niet dan overdreven denkbeelden van zelfswaarde en voortreffelijkheid 

 eigen zijn , zoo vaak daar gevonden , waar geene degelijkheid of zelfstandigheid is. 



Hij, die thans het woord voert, betuigt gaarne zich alleen gesterkt te 

 Toelen door de overtuiging , dat zij , wier kennis hen in staat zoude stellen 



