392 G. M E E S, A. Z. 



hem streng te beoordeelen , juist, doordien kennis met humaniteit gepaard 

 gaat, zijne toegevendste regters zullen zrjn, — 



Gewis zal ieder het vergeeflijk oordeelen , zoo men zyn studievak boven alle 

 andere bemint en het uitmuntender dan de overige acht; vergeeflijk Tooral, 

 zoo daarbij niet uit het oog wordt verloren, hoe ieder vak het andere onder- 

 steunt, Tooriicht , bijstaat ; hoe alien met elkander wierook strooijen op het 

 altaar der beschaving en brandstof schenken aan de fakkel der Terlichting. 

 En hoe zoude ik dan geene welwillendheid te wachten hebben , zoo ik meende , 

 dat het gedeelte der wetenschap , hetwelk , door vereerende keuze , aan mij is 

 opgedragen , Toor geen ander in belangrijkheid , in uitgestrekt nut , in 

 aantrekkelijkheid onderdoet? — 



Nederlandsche taal en letterkunde, vaderlandsche geschiedenis , hebben 

 zg niet de onmiddelijkste betrekking tot al wat , in het land onzer 

 inwoning , ons dierbaar is? Op dit onmetelijk veld wordt geen bloempje 

 geplukt I geen kruidje gelezen, dat niet op vaderlandschen bodem gegroeid of 

 overgeplant is. De kleuren mogen wel eens minder schitterend dan die der 

 buitenlandsche gewassen zijn; het is schoon in ons oog , omdat het neder- 

 landsch is. 



Toehoorders I Ik veronderstel immers niet te veel ? Het vreemde zal toch 

 niet meer geliefd zrjn dan het eigene , het uitheemsche dan het hier gekweekte ? — 

 Doch vergeeft mij de vraag ! Ik moest bedacht hebben , dat die gerigt was 

 aan Nederlanders , en aan zoodanigen , die door stand en betrekking er het 

 beste gedeelte van uitmaken, die elke andere veronderstelling als boon zouden 

 opvatten. — 



Gij zult het dan welligt niet ongepast oordeelen , als ik spreke : 



Oeer het belong' om der studerende jongelingschap lust in te boezemen tot 

 eene grondige beoeftning der hronnen van onze getchiedents , opdat zij zich 

 bektcamen moge om de gegchiedkundige tcetenseliap in ong vaderland te helpen 

 hevorderen, 



Het zal wel aan geenen twijfel onderhevig zijn, dat het doel der oprigting 

 van eenen leerstoel in de vaderlandsche geschiedenis geen ander kon zijn , dan 

 om de jongelingen bekend te maken met hetgeen vroeger en later op onzen 

 bodem voorviel. Zij toch moesten geene vreemdelingen blijven in hetgeen 

 hen van zoo nabj' betreft. Bij hen moest de gulden spreuk der oudheid 



