L I T E R A R 1 A. 23 



Verum tamcn paullo post , nescio , utrum S u 1- 

 lae timore, an vero corporis infirmitate , a caufis 

 agendis aliquantum est abfterritus (i). Nimirum 

 per totam vitam infirma utebatur valetudine, adco 

 ut ftomachus cibum , quantumvis tenuem ac pa* 

 rum vix concoquerc potucrit (2). Saepius quo- 

 quc lippitudinem fibi molcstara csfe conquereba- 

 tur (3). Pmcfertim co tempore , quo R o s c i i 

 caufain egit , erat in eo fumma gracilitas corpo- 

 ris, procerum et tcnue collum. Hujusmodi habi- 

 tus et figura magnum vitae periculum adducere pu- 

 tatur , praecipue fi labor asfiduus et nimia vocis 

 et laterum contentio accesferint. Quoniam fingula- 

 ris quidam in Cicerone aderat animi ardor et 

 impetus, amici ejus et medici vehementer vere- 

 bantur , ne dicendi muniis C i c e r o n i s naturam 

 infirmam frangeret. Nihil facile illo tempore Ci- 

 ceroni molestius accidere potuisfet , quam ab 

 ea , quam laudis (ludio conflagrans , vix ingresfus 

 erat , via defistere. Etenim , quodvis potius peri 

 culum adirc, quam a fperata dicendi gloria disce- 

 dere multo malebat. Attamen, cum hujusmodi 

 esfet valetudinis , metuens , ne ante in ipfo curiu 



mor- 



tur referenda est ea , qua Arretinae mulieris libenatcm con- 

 tra Cottam dcfcndit pro Caec. 33. 

 CO Brutus^ !. 1. Plut. 1.1. 



(2) Plut. 1. 1. Cf. Epist. ad Fam. VII 16. 



(3) fyist. a* Att. VIII. 12 ct 13. Xl 17. 



