26 COMMENTATIO 



in re M o 1 o fingulari quadam et admirabili fa- 

 cilitate gaudebat. Hie igitur cum Ciceronem 

 juvenili qtiodam ardore nimium redundare et qua- 

 fi fuperfluere videret 5 eum aliquantum reprimere , 

 et quali extra ripam diffluentem , coercere ftuduit. 

 Ne vero quis putet, M clone m multa in 

 Cicerone reprehendenda habuisfe , ejusque elo- 

 quentiam , qualis turn erat , parvi duxisfe , hoc 

 addam. Dicitur M o 1 o Ciceronem rogas- 

 fe, ut aliquando Graece orationem haberet, quo 

 melius eum intelligere et vitia corrigere posfet. 

 Cui rogationi cum Cicero facile obtempera- 

 ret , tanta dicendi vi et fuavitate dixit , ut omnes , 

 qui aderant ,in fummam admirationem raperet. Post- 

 quam igitur dicendi finem fecerat , omnes eum 

 eximia laude extulerunt , A p o 1 1 o n i u s vero , 

 qui, dum dicebat Cicero, nullum voluptatis 

 fignum ediderata folus taciturnus remanfit. Tan- 

 dem vero , quum Ciceronem aliquatenus con- 

 turbatum videret: te , inquit , mi Cicero, mi- 

 rabiliter laudo , atque admiror. At vero miferet me 

 Graeciae, 'quoniam unum id, quod nobis reliquum 



erat , 



fcripfit: ,, Ufus est hac ratione M. Tullius etcum jam clarum 

 meruisfet inier patronos, qui turn erant, nomen , in Afiam na- 

 vigavit, feque et aliis fine dubio eloquentiae et fapientiae ma- 

 gistris , fed praecipue tamen Apollonio Moloni, quem 

 Romae quoque audierat, Rhodi rurfus formandum ac veluc re- 

 coquendum dediu" Cf.gPlut. i. 5. 



