L I T E R A R I A. 39 



mabatur, ut ore durisfimo esfe viderelur, qui, 

 praefente eo , gestum agerc conaretur (r). 



Fuit hoc fane tempus, et memorabile, et Roma- 

 no nomini gloriofum , quo duo rnaximi oratores , 

 quales vix finguli fingulis aevis reperiuntur , de 

 fumma diccndi gloria ccrtarent. Antca quidem ex- 

 (litcrant M. Anton i us et L. Crasfus, in 

 quibus primum cum Graecorum gloria Latine di- 

 cendi copia est aequata (2). His vero , etfi quisque 

 eorum in fuo dicendi genere adeo perfectus esfet , 

 ftatuere ut non posies, utrius te malles fimiliorem , 

 dicendi laude etiam praeftare videntur H or ten* 

 fins et Cicero. Hi igitur , quamvis non omni- 

 no esfent pares , eodem ardore incenfi , ineunte 

 aetate eloquentiae operam dedernnt , neque ullum 

 patiebantur diem esfe , quin , aut in foro dicerent 5 

 aut extra forum exercerentur. Uterque attulerat 

 optimum dicendi genus, fplendidum illud atque or- 

 natum , quod tamen nihil afflati et corrupt! habe- 

 bat. In utroque magna erat memoriae vis , qua 

 omnia, quae antea esfent fecum commentati, fine 

 fcripto iisdem fere verbis redderent. Praeterea , 

 quae ad actionem pertinent , quaeque mirum quan- 

 tum ad eloquentiam faciunt , in utroque tanta erant , 

 ut nihil unquam perfectius aut elegantius. In hoc 

 vero differebant, quod in Hortenfio magis ge- 

 nus 



(O P ro Qointio , 24. Do Orat. II. 57. 

 (2) Brttttis, 36. 



