L I T E R A R I A. 45 



din vita excesfisfent , dicendi partes tribueret ; fed 

 ipfe loqueretur. Nam , cum perfonis tarn antiquis 

 ea attribueret , facile ficta esfe vidcrcntur ; fin ve- 

 ro ipfe locutus esfet, non philofophus de fchola, 

 fed confularis , qui in fummo reipublicae discrimi- 

 ne multa magna et praeclara gesfisfet , multo ma- 

 jorem ad movendum vim haberet. Cicero val- 

 de quidem Sallustii fententiam comprobavit : 

 praefertim , quum vehementiores illos , quos ipfe vi- 

 derat, reipublicae motus attingere non potuisfet. 

 Attamen hanc rationem fecutus erat , ne de tempori- 

 bus fuis agens offenderet aliquem. (i) 



Ita Cicero, omne ,, quod vel dicendi munus 

 vel respublica tribueret , otium ad fcribendum pods- 

 fimum contulit. Quum vero nullum praetermitte* 

 ret amicorum juvandornm locum, neque patriae 

 deesfe vellet, non multuin temporis ad fcriben- 

 dum dabatur. Nam post confulatum, euro pro fe 

 ipfo , turn pro amicis faepius dixit. Quarum ora- 

 tionum quum multae (2) exftant etiam posted- 



tati 



(0 C- Fr. III. 5. 



(2) Cicero praeter eas, quac aetatem non tulerunt orationes 

 in CI odium, Att. I. 16. pro A. Flacco, At*. II. 25. pro 

 Bestia, Q. Fr. II. 3. pro Gabinio, Q. Fr. III. 5. pro Gal- 

 lio Caninio, Fam VII. i. aliasque pose confulatum ec an- 

 te proconfulatum dixie pro L. Flacco , pro P. Sulla, 

 pro Cn. Plancio, pro P. Sextio, in Vatinium, pro 

 M. C o e 1 i o , de prov. confularibus , pro L. Corn. Balbo, 

 in L. Pi son em et pro C. Rabirio Postumo. 



