L I T E R A R I A. 



49 



aperuisfe , ita Cicero, fublatis judiciis, amisfo 

 regno forenfi, ludum quafi dicendi habuit , multos- 

 quejuvencs eloquentiae laude concitatos, inter qtios 

 li i r t i u m , C a s f i u m et D o 1 a b e 1 1 a m dicendi 

 discipulos nactus cst (i). Ita habuit, in quo ac- 

 quiescere paiillulum et animum afflictum erigerc pos- 

 fet, fimulque juventuti magnificentius quoddam et 

 ornatius dicendi genus impertiit. (2) 



Neque tantum , ut fe ipfe confolaretur atque 

 juvenibus dicendi ftudiofis prodesfet, Cicero di- 

 ce*ndi ludum aperuit; verum etiam, ut valettidi- 

 ne, quam intermisfis exercitationibus amiferat, 

 inelior fieret , et ne facultas oratiohis , quanta antea 

 pollebat, defervesceret (3). 



Itaque , cum quotidie fere in eloquentia verfa- 

 retur, et optimos quosque atque nobiles juvenes 

 difficilem illam dicendi artem doceret, eandem ma- 



teriara 



(O Fam. VII. 33. IX. 16 et 18. Cf. Plu t arch us, 47. 



Qa) Brutus 32. 



(3) Ibid. Cicero, in Epist. IX. 18. atldit etiam, quod Ti- 

 ro fortasfe a fumrai viri clignitate alienum putavit. Extre- 

 mum illud est, quod tu nescio, an primum putes, plures' jam 

 pavones confeci, quam tu pullos columbines. Tu isu'c te 

 Athcriano jure delectato, ego me hie Ilirtiano." Quae ver- 

 ba illustrantur iis, quae leguntur Epist. 16. Hirtium 

 ego et D o 1 abel lam dicendi discipulos habco , coenandi ma- 

 glstros. Puto enim te audisfe (fi forte ad vos omnia perferun- 

 tur) illos apud me declamitare, me apud illos coenitare. " 

 la sacpc jocatur et yzjTfotpihov ludit. Cf. Epist. 20 

 et 26. 



D 



