106 



Juniores ab adultis differunt plerumque colore clariore, mnculis fuscis in 

 omnibus pedum et palporuin internodiis, vetitre<\ue lusco vel testaceo. 



Habitat in silvis, praesertiin pinoriini et abietum, per magnam Sue- 

 ciae partem sat frcquens. In campis aperds a me nuinqiiam visa. 



A T. fabrili abundc differt, quum colore rufescenti-cinereo et pictura 

 alia abdominis, turn forma corporis et pedum graciliore, mandibulis meta- 

 tarso antico brevioribus, cet, praesertim autem structura partium gemtalimn. 

 Neque vitae degendae ratio eadem. 



Sp. 2. ACULEATUS. p. 87. PI. 4. tab. 3. 



De ambigua hac specie variae fuerunt conjecturae arachnologorum. 

 SUNDEVALLIUS nomen ejus speciei tribuit (Act. Holm. 1832. p. 188), quae 

 apud KOCHIUM Tar. nivalis (~ Lye. meridiana Hahn.) appcllatur: KOCHIUS 

 earn suae Tar. inqmlinae ( Lye. barbipes Sund.? vide pag. 100) sub- 

 junxit (Die Arachn. XIV. p. 164); WESTRINGIUS vero (Act. Gothob. 1851. 

 p. 58) opinatur CLERCKIUM, quum A. aculeatum describeret, exemplum Tar. 

 im/nilinae (Clerck.) ante oculos habuisse, in quo feniorum pili, huinore ali- 

 quo congludnati, similitudinem quandam liabiierint aculeorum, quos CLERC- 

 KIUS his verbis commemorat: Femora duobus aculeis rigent, magnitudine 

 et longitudine et crassitudine reliqtios quinquies aut sexies excedentibus; 

 qui aculei in figura quoque cernuntur. Jam, quod attinet ad conjecturam 

 SUNDEVALLH, parum probal)ilis ea quidem est, quum Lye. aculenfa Sund. 

 inter minores sui generis species sit, Ar. vero aculeatum eadem magnitudine 

 depinxerit CLERCKIUS, qua sunt A. fabrilis et wy///'//;///v, Tarentularum no- 

 strarum maximae, inter quos etiam in descriptionibus locum suum obtinuit 

 A. aculeatus. Cum Tar. hn/itili/ia Koch, ne minimam quidem similitudi- 

 uem habent figura et descriptio A. actileati. WESTRINGH opinio propius ad 

 verum accedcre mihi videtur, quamquam difficile sane est intelligere, quo- 

 inodo possint pili congludnati adeo auctae magnitudinis specicm praebere. 

 Quantum ego conjectura assequor, veri simillimum est, CLERCKIUM niliil 

 nisi aculeos binos feniorum ordinarios, qui in omnibus (ere liiijus familiae 

 formis reliquis aculeis majores sunt, casu et fortuito in suo .-/. aculcalo con- 

 spexisse, quos vero in cetcris suis Lycosidis non observaverit; et speciem 

 illam Tar. taeniatam Koch, fuisse, cujus varietatcm dorso abdominis toto 

 sub-cinereo, ut est figura A. aculea/i, non raro invenitur. Id vero ad liqui 

 dum confcssumque perduci vix unquam poterit, quamobrcm etiam optimum 

 judico, hanc speciem nulli ex formis hoclie cognids subjungere, nee nomcn 



