322 



.strain., incolit, nulla hujus generis species est invents *). In vicina autem insula 

 Faron, quae e saxis graniticis est contexta, jam adest St. paschalu varietas. 

 Inter saxa formationis neptunicae schistum tamen argillaceum minus quam cetera 

 fugiunt; sic v. c. omnes species, quas in Finmarkia vidimus, praecipue St. denu- 

 datum, in hoc quoque saxorum genere obviam venerunt, quamquam saepe mi- 

 nus rite evoluta. 



ni;-}wHr tiiiit"!.''!mrr 



' i i 



Duo jam praeterlapsa sunt secula, postquam species quaedam Stereo- 



caulorum prima vice observata est, et deinde tantum abest, ut ab auc.toribus 

 neglectae sint, ut nimis fere oculos botanicorum allicuerint, quare etiam nimia 

 mole syuonymorum laborat vera eorum cognitio. Neque sane est, quod mire- 

 mur, nam eximia earum gracilitas et venustas non potest facere, quin unusquis- 

 que has accurate inspiciens maxima admiratione delectationeque capiatur. Pleri- 

 que veteres scriptores uno quoque ore has plantas collaudarunt, nam, ut ait 

 HAGENIUS, winter pulcherrimas algas ob nitidissimam formam hie, quern describe, 

 lichen fert palmam, oculisque, si praecipue in fructificatione observatur, amoenissi- 

 mum parat spectaculum ; illo aspecto vix abstinere queamus, quin eum pro vene- 

 rando in amplissima Lichenum familia sene putemus, et e facie venerabili vero- 

 similiter etiam nomen acutissimi Linnaei paschalis et nostri Loeselii cupressifor- 

 mis derivandum venit. At a principle ordiamur. 



Primus, quantum scimus, qui de Stereocaulo quodam mentionen fecit, est 

 LoESELlUS, qui in libro, qui inscribitur: Plantas in Borussia sponte nascentes 

 e mscrptis parentis mei divulgo JOB. LOESELIUS fil., anno MDCLIV edito, 

 Museum cupressiformem ramosum commemorat, quo nomine, si Hagenio fides ha- 

 benda est, St. paschale signilicatur. Quae tamen planta ob rarum hujus libri proven- 

 turn botanicis illius aevi parum videtur fuisse cognita, ut etiam Doonn **) Co- 

 rallina montana fruticosior spermatophora , quam Raji (Syn. ed. III. p. 66) 

 auctoritate nixi ad St. denudatum referendam censemus. 



Primus autem auctor, qui speciem quantiam rite determinavit cujusque 

 opera ita distributa sunt, ut uniciiiqne fere rnanu terere liceret, fuit MOBISONIUS, 

 qui in Historia sua plantarum utiiversali Oxoniensi, anno MDCIC post mortem 



*) Semel modo speciminulum St. coralloidis in Gotland!* est lectum, at in saxo granitico, quod 

 dicunt, erratico. 



") DOODIUS nullnm edidit librum, sed hoc nomen invenitur in 'Horto ticco Buddl.- Prima 

 vice haec denominatio typis expressa est in RAJI Syn. ed. II. (MDCXCVI), a nobis non visa, at e 

 MORISONIO concludere licet. Aflert enim ille ut synonymon Muscofango coraltoidi fruticotiori -CoraUinam 

 mont. frutic. RAJI Syn.- In ed. I autem non adest et in ed. HI nomen ei impositum Liche.noidti non 

 tuhulosum cinereum ramosum, totum cruttaceum, afBxis synonymis DOODII et MORISONII nee non falso 

 PETIV. Gazophyl. 



