

DE 



LAPIDE RUNICO TUNENSI. 



SCRIPSIT 

 A. UPPSTROM. 



In insula, quam Glomma fluvius aquarum prope infimo cursu cingit, paroe- 

 cia est, Tune appellant, cujus in coemeterio lapis ille, de quo nunc scri- 

 pturisumus, diu neglectus humi jacebat, antea per longam annorum seriem 

 in muro coerneterii ipsius reconditus. Quo in loco lapis hie, antiquissimus 

 sane, prirnum positus fuerit, digitis monstrari abhinc multa secula desitum 

 est; putatur tantum alicubi fuisse in vicinia templi Tunensium. Quern lapi- 

 dem igitur, quum suo loco reponi, id quod pietas postulabat, jam amplius 

 non posset, et quum timeretur, ne, si diutius in coemeterio jaceret, damno 

 etiam graviore, quam quo jam affectus esset, afficeretur, Christianiam, caput 

 regni, quo et majore cura servaretur et facilius adiretur, transportandum 

 locoque idoneo iterum ponendum curavit collegium Universitatis Norvegicae 

 doctissimum et amplissimum. Hoc anno superiore factum est. 



Quamquam igitur hie lapis tot per annos in loco minus frequentato 

 delitescebat, non tamen omnino oculos virorum antiquitatis studiosorum 

 subterfugerat. Primus abhinc duo secula, et quod excurrit, Olaus Wor- 

 inius *) eum delineandum curavit, vitiosissimo quidem effectu, sed eo tamen, 

 ut hunc lapidem esse viros doctos non lateret. Nostra aetate W. Grim- 

 mius 2 ) hanc Wormii delineationem explicare conatus est, sed frustra, 

 quod huic viro vitio non est tribuendum, quum e manca delineatione nil 



1) Danicorum Monumentorum libri sex, 1643, pag. 478. 



2) Ueber deutsche Runen, 1821, pag. 180 sqq. 



49 



