P R A E r A T i o. -? 



fus, non tarn perficiendi fpe , quam experiun* 

 di voluntate. Malo enim, cum invhacioni 

 vestrae fim obfecutus , defiderari a Vobis pr- 

 dentiam meant, quam, fi id non fecerim, 

 progrediendi amorem. Saepius, quidni vera fa- 

 tear, in elaborando molestum mihi evafic ar- 

 duumque, quod initio gratum fuerat negotium 

 ec jucundum. Sero perfpiciebam , juveni mag- 

 num quid esfe, uc difficilem fuscipiac rem, cu- 

 jus finem fe asfequi posfe diffidat. At vero il- 

 lud proficiendi ftudium maximef fuit in caufa , 

 cur a femel fuscepto meo non delisterem la- 

 bore. Aderat in pectore impetus quidam, quo 

 ducimur ad ardua fuscipienda, et, quantum po- 

 terimus, peragenda. Aderant praefertim nobiles 

 carisfimique commilitones , qui ad perfequen- 

 dum femel ingresfum curfum me adhortabantur 

 impellebantque. Et propofiti tenax, cujus me- 

 met nunquam poenitebit, hoc meum, qualecun- 

 que tandem , opus Vestro mine V. V. C. C. fub- 

 mitto judicio. Quodfi forte quis mihi palmam 

 fit praerepturus ; nemo facile eripiet delecta- 

 tionem , quam e Davidicis carminibus cepi , et 

 maximam utilitatem. 



In quaestione pertractanda hunc ordinem , 

 quippe mihi fimplicisfimum vifum , fecutus fum. 

 Totam quaestionem in duas panes majores distri- 

 bui: quarum prior obfervationes generales com- 



plec- 



