J L' R I D I C A. II 



nosj inquit, alia crat dot is natura et indo- 

 Ics. II enim ante legem Voconlam ct postca^ 

 quum eamcivitatis opulcntia pervertisfet , filias 

 aeque ac filios ad (uccesfionem in bona paterna 

 vocabanty at nihilominus illis dabant dotes , 

 quas ad fustinenda matrimonii oner a ad virum 

 adferrcnt. Nimirum apud Romanes ct uxor 

 maritum et maritus uxor em coemebat. Quern* 

 admodum vero illi tres asfes, quos fecum nova 

 nupta offerehat ,quafl arrha erant cmtionis, it a 

 dos veluti justum pretium habebatur. H e i n e c c. 

 de legc Jul. et P. P. c. 13. ad c. 1. 14. Trcs 

 illos asfes emtionis arrham fuisfe, dubitarem, 

 an facile probari posfit; fed muho vchemcncius 

 dubicarcm, fi dotis origo coemtionis ritui tri- 

 buenda lit, num jus hoc nomine introduccum 

 adeo akus in civicatem radices egislet: praeterca 

 ipfe coemtionis ritus nihil habet, quod ad hanc 

 sententiam nos ducat, nam si uxor maritum , 

 et maritus uxorcm coemebat, ct pretium mariti 

 dos crat, quam uxor olTcrebat, uxoris vero pre- 

 tium unus nummus , quern maritus dare folebat , 

 turn a parte mariti cmtio imaginaria fuisfet, fed 

 a partc uxoris cmtio revcra emtio fuisfct: fane- 

 turn igitur matrimonii vinculum quidni focietatis 

 leoninae nomine infigniremus? Ac vero coem- 

 tionis istius ritum unum mancipandi actum fuis- 

 fe, quo mulier quafi vendcbatur, docet Gajus 



