62 COMMENTATIO 



de obligatione illud Justinian us ad alienatio- 

 nem porrexit, hac addica ratione: ne mulier 

 fragilitate naturae fuae in repentinam deducatur 

 inopiam " (i). Ita maritus praedium dota- 

 le, id est, rem immobilem in dotem datam 

 vendere, aut obligare prohibebatur , five uxor 

 confentiret, five minus. Si maritus nihilomi- 

 nus aiienasfet, vi dominii ad earn reverfi uxor 

 -rem poterat vindicare (2). Porro, non tan- 

 turn dotis retentiones (3), quae marito ob im- 

 penfas, aliasque caufas jure veteri erant con- 

 cesfae, fustulit (4), ne per jus retentionis diu 

 uxor dote careret : fed etiam , ut mulieri prospi- 

 ceret,a regulis juris recesfisfe videtur. Cum enim 

 videret, laxiorem esfe rei uxoriae actionem ("5), 

 quippe quae erat bonae fidei, pleniorem vero 

 ec utiliorem earn ex ftipulatu , priorem , et quod 

 in ea melius erat, in earn ex ftipulatu trans- 

 tulit, etiamii mulier, vel plane non, vel inu- 



tiii- 



L. uir . 15. C. de Rci uxor. act. 



(2) L. 30. C. de Jure doc. 



(3) Cf. Schenk, Disf. 1. c. 6. Zimmern, Ge- 

 fchichte dcs Rom. privatr. bis Justinian, p. 593. 



(4) L. nn. Cod. de rei uxor. act. 



(5) An differac actio de dote et rei nxorfae disputac 

 Hasse, I. 1. p. 224. et Zimmern, op. I. p. 588. Cf. 

 Schenk, Disf. laud. p. 49 feqq. 



