REDEVOERING. 61 



nict minder dan die, waaruit Gij thans, begeleid met de algemecne toe- 

 juiching, aflreedt, en ook daar wacht U dus dezelfde lauwer, bij dezelf- 

 de ouvermoeide inspanning VOOR XONING, EER'EN VA D ERL AN Di'*!< 







Na het eindigen dezer Aanspraak, blcef mij niets overig, dan de vol- 

 doening aan eenen pligt ; dien van dankbetuiging aan de Stedelijke Kege- 

 ring, voor de eervolle ontvangst van het Corps op den vorigen dag.' 

 Ik volbragt denzelven met genoegen , en de geest van Leydens Bnrgerij 

 verzekert mij de vervulling van den toen geuiten wensch, dat ook die 

 ontvangst eene bevestiging van den band mogt zijn, tusschen de Univer- 

 siteit en de Stad, welker wederkeerige bloei, gcdurende twee eeuwen, 

 door die eensgezindheid gewaarborgd was. > 



Het Corps was das nu ontbondeu, maar hct veldteeken , aan deszelfs 

 vaderlandsliefde toegewijd, mogt aan geene toevallige verwaarloozing 

 worden prijs gegeven, en dit gaf aanleiding tot de volgende Aanspraak 

 van den Heer NBDERMEUE*R VON R.OSENTHAL , als Spreker van 

 de Compagnie: 



I - I 



MIJN HKER DE RECTOR !- 



,, Het oogenblik is daar, waarop onze geeerbiedigde Vorst, nadat de 

 nood dcs Vaderlands gewcken is, ons vergunt tot onze betrekkingen en 

 werkzaamheden terug te keeren. Alle kenieckenen van den stand , dien 

 wij thans verlaten, af zullende leggen, blijft ons nog een gedenkteeken 

 over, door Vaderlandsche Vronwen aan onze Vaderlandsliefde toege- 

 ivijd. Tot de Universiteit terugkeerende , vonden wij ons gedrongen U 

 dit ons dierbaarst pand toe te vertrouwen, en, uit naam van het thr.ns 



H 3 



