fVEDEVOERING. 43 



onderdrukking , nimmer vergeten had, wat zij^aan het Vaderland schul- 

 dig was, en hoe vcel cr aan gelcgen was, den haat tcgen Frankrijks 

 overhecrsching bij het opkomend geslacht voort te planten , bleef zich nu 

 die jongelingschap gelijk. Reeds bij de zoo ongelukkige onderneming 

 op \Voerden, hadden velen zich bij de Hagenaars gevoegd; ook nn was 

 het besluit spordig gevonnd, ora , bij het dringend gevaar des lands, 

 vrijwillig dat gene te doen, waartoe men zich te yoren, onder het juk 

 dor vrccmden, naauwlijks met geweld had latcn dwingen ; en met blijd- 

 schap make ik van dcze gelegenheid gebruik, om deze edele poging, voor 

 zoo vcel ten minste in mijn vcrmogen is, aan dc geschiedenis onzer her- 

 stelde tlooge School te verbinden. 



Vooraf echter ben ik hier mij zelven en Velen mijner landgcnooten eews 

 oplu Idering schuldig , die mij zelven betreft. 



Men heeft namelijk, zoowel in openbare geschriften, als in bijzonderc 

 gesprekken en bricven, dit opvalten der wapenen door de Studcnten van 

 Leyden aan mijne aansporingen toegeschreven. Zoo lang de ontkenning 

 van dit gcvoelen een' achijn kon hebben van verontschuldiging, rekende 

 ik het bcneden mij , daarop te antwoorden; nu het, bij den goeden af- 

 loop van alles, eene verdienste zoude kunnen heeten, tot dit edel doel 

 te hebben medegewcrkt, mag -ik geene eer op mij laten rusten, die mij 

 nict loekomt. 



Jk heb, dit ontveins ik niet, de zaak met welgevallen gezien; ik was 

 er trotsch op , dat in den algemeenen strijd Hollands jongelingen niet ach- 

 terblcven; maar ik had zelf geene zonen aan te bieden: hoe zoude ik mij 

 icts ten aanzien der zonen van andercn hebben kunnen veroorloven ? 



DacU-Iijk schrcef ik dan ook aan Z. M. : dat mij de ecr dezer onder- 

 ",,. neming niet toekwam; dat ik altijd zorgvuldig vermijd had, mijne 

 ,, Akademische betrekkingen met andere bcmocijingen te vermengen; dat 

 dezelfde grondcn , wclke mij in den aanvang der omwentcling bepaald 



Fa had- 



