J. M. K E M P E K, 



fario consilio ea' divellere conantur, quac natura ipsa firmissimo vincil- 

 lo junxit atquc copulavit. 



Pestifera, nam sacpius dicendum est, vox, cujus auctores societatis 

 nee vim nee virtutem assecuti sunt. Una civibus cum imperantibus pa- 

 tria, una salus, una causa est, illoque benevolentiae atque amoris vin- 

 cuio restitute, adstricto, vindicate, omnibusque aliis anteposito, quid 

 intrinsecus libertati , quid extrinsecus securitati metuendum sit ? 



At vero restituerunt illud vinculum tempora, adstrinxerunt calamita- 

 tes, vindicarunt mutua contentione comparati successus. Reparatae sunt 

 publicae clades ; ad domesticas tandem clades reparandas singuli redea- 

 mus. Quod et ipsum cum per se magnum turn reip, fructuosum esse, 

 quis tandem negabit? Est mercatura, est ejus robttr et praesidium , 

 lides , sunt opificia , sunt aeraria , sunt artes , literae , quae universa 

 nostram industriam, nostram operani et diligentiam requirunt. 



Jn his igitur singuli partes nostras vindicemus, qui jam tuto ad pri- 

 vata negotia redire privati possumus. Omnia turbulentis temporibus 

 loco suo mota et turbata erantj quietis ac sedatis temporibus omnia jam 

 residant , debitumque sibi locum teneant : neque illius , quamvis pervul- 

 gati, nos praecepti oblivio capiat, non loco, quern quis toneat , verum 

 modo, quo illius loci officia sustineat, dignitatem ejus censeri. 



At quid praeceptis hie opus est, cum exemplum ante oculos, prae- 

 ceptis omnibus efficacius, habeamus Belgae, cum servatam esse Patriam 

 ornnes fateantur, modo suis locis singuli tales sint, qualis suo. loco 

 Princeps ? 



O felicem civitatem , ubi ad officia sua discenda praeter Principis exem- 

 plum nihil indigent cives ! O felicem ter quaterque Patriam , ubi talera 

 Principem palam laudare ipsa , quae verecunda semper est , amc-ris sin- 

 eeritas vctat! 



Ab- 



