24 J. M. K E M P E R, 



dat de Wetgever nergens hier zich zelven, maar alleen de zaak inhetoog 

 heeft j dat hij nergens hier het onderwijs en de welenschappen als eenen 

 last, waarvan hij zich als bij uitkoop moet los maken, maar als eene 

 aangename taak, voor welker vervulling het benoodigde zich naar de 

 omstandigheden regelt , aanmerkt ; dat hij zich aan de voldoening van 

 de behoeften dezer inrigting nergens op eene onedele wijze onttrekt, door 

 dezelve te verdeelen of over te dragen , maar de bevordering van kennis 

 als een' pligt beschouwt , welke op den geheclen staat als zoodanig rust; 

 met een woord , dat hij alleen de wetcnschappen , en niets anders dan 

 de wetenschappen, bij zijne wet voor het oog heeft gehad. 



\Vat dus zuiverheid en eenheid van bedoeling betreft, M. T. is de 

 geest onzer togenwoordige inrigting volkomen dezelfdc met dien van ons 

 voormalig bestaan: laten wij nu onze aandacht wend'en tot de beschou- 

 wing der middelen, door welke de bereiking van dit edel doel moet ge- 

 ;\vaarborgd worden. 



Het is uit den aard der zaak duidelijk, dat het doel eencr wet, die den 

 bloei der wetenschappen in een land zal verzekeren, tweeledig moet zijn: 

 vooreer/st, de geleerdheid zelve te bevorderen; maar ten anderen ook, 

 het licht derzelve, op eene doelmatigc wijze, voor den Staat en het opko- 

 mend geslacht in de meeste uitgestrektheid nuttig te maken. 



Maar wat zijn nu wel de middelen, welke de Staat in handen heeft , 

 om de bereiking van het eerste dezer oogmcrkt;!!, door het wenschelijk 

 maken van den gelcerden stand, te verzekeren? De ondervinding va 

 alle tijdcn en volken heeft deze vraag lang beantwoord, en de slotsom 

 van hare uitspraken is: Vrijheid, onbezorgdheid van bestaan, en op- 

 Wekking van naijver door eer. 



Vrijheid! ja met regt noemde ik haar in de eerste plaats, als den eeni- 

 gen wauvborg van ontwikkeling. Want, waar zij ontbreekt, kunneft 

 geene schallen , geene eer dat gemis vcrgoeden. Kwijnend krommen zich 



de 



