L O F R. E D N. 55 



He fmarten en kwellingen by God als in rekening 

 brcngen. Hy was vvclfprekend in de optelling zyner 

 mecnigvuldige voorregten; deze hcrinnering maekte 

 hem dikwyls weemocdig, en hy verblydde zich in 

 zyne rampcn en te leurftellingen , als matigingen va 

 een gcluk , dat hy voor al te groot, al te onderfchei- 

 den hicld van dat der mceste zyner medemenfchen. 

 Zoo dikwyls deze herinnering in hem opwelde , zag 

 ik zyn edel hart van aendoeningen overvloeyen , en 

 zyne gevoelens , zyn gelaet en woorden vereenigdea 

 zich in den lof des Oneindigen ! 



Hct gevoel zyner menfchelyke afhankelykheid, 

 zoo wel in zyn geestclyk als uitwendig beftaen , was 

 hem niet llechts gemeenzaem , maer een heerfchendc 

 trek in zyne denkwyze. Hy bcfchouwde het als het 

 gevoel onzer kinderlyke betrekking op Hem , die ons 

 gefchapcn hceft ; cen gevoel , dat den mensch zoo 

 zccr veradelt, als het hem verootmoedigt , daer het 

 ons als met God vcreenigt, in God doet leven en 

 zyn ! ' s 



Hy bezat dat groote kenmcrk van een Godvruchtig 

 hart, een vast en kinderlyk geloof aen de Voorzie- 

 niglieid. Zyn leven was hem de weg, de Vaderlyke 

 leiding van God , wiens hand alleen den doolhof det 

 aeidfche wisfelvalligheid tot een effen en veilig pad 

 kan maken. Een went van Gods albeftiiur was hem : 

 meer, dan de. raed en voorflelling van alle zyne 



D 4 vriea* 



