114 A. VAN SOLINGEN, ANTWOORD 



van denzelfden aard, als wy te voren 

 reeds aanmerkten omtrent de ver- 

 keerde wys waarop de wiskunst zelve 

 onderwezen word. Niet alle verftan- 

 den willen , of kunnen , even ftreng 

 geleidt worden ! Meer gefchikt tot 

 werken, dan tot denken, zal zulk een 

 Ipoediger vordering maken , die de 

 rekenkunde werktuiglyk aanleert : 

 voldaan over de groote meenigte van 

 fommen , welken hy reeds afgewerkt 

 heeft, zal hy zelf den moed aan an- 

 deren benemen , dien men gemelde 

 kunst leerftellig wil onderwyzen: 

 onder deze zwarigheid behoort ook de 

 onvatbaarheid van vele zwakke ver- 

 niogens der jeugd, welken men, met 

 weinig gunftigen uitflag, langs dezen 

 \veg zoude heenvoeren. Het doet 

 ook niet veel af aan te merken, dat de 

 vorderingen van de eerften , hoe groot 

 en meenigvuldig, weinig te beduiden 

 hebben; in vergelyking van de minde- 

 re, maar veel betere, vorderingen van 

 hen, diede rekenkumt leerftellig aanlee- 

 ren : want het blyft daarom niet te 

 min waar, dat zoo dikwyls het jeugdi- 

 ge verftand voor zulk eene leerilellige 

 onvatbaar is, en zoo dikwyls als 



die 



