115 



His praemissis animadversionibus, jam ad opus propositura me con- 

 vertere lubet, licet neque rerum copiae magnitudinisve neque imbecillitatis 

 virium mearum sim inscius. Decet autem omnes homines in aliorum rebus 

 aestumandis mansuete atque indulgenter judicium facere "nil enim humani 

 ex omni parte completum" , quod et huic opusculo iterum iterumque opus 

 est exposcere, quo ad penitiorem locorum polo arctico subjectorum vege- 

 tationis cognitionem pro virili conatus sum conferre, nam variis baud dubie 

 gravibusque forte laborat vitiis. Quae clementer, quaeso, indicentur et de- 

 inonstrentur, nee meliora edoctus in aliam dubitabo sententiam discedere; 

 quae vera autem rei inesse conlido, rata haec habeantur scientiaeque ad 

 veritatem paullulum quidem propius provehendae inserviant! Graves 

 et acerbae controversiae, quae dedecorant his temporibus scientiam et laces- 

 sunt infestantque ejus studium (interdum videlicet obtenditur tantum personae 

 res) omnem necessario omnibus morcm gerendi abstulerunt spem. Multis locis 

 mediant inter utraque extrema viam ingredi sum conatus, neque tamen vana 

 spe deceptus, fore ut contrarias sententias hac ratione componerem ac reconci- 

 liarem neque ut reprehensiones facilius obtrectationesque effugerera. Quin 

 contra velut inter acies forficulae quodcumque delapsum est, a neutra 

 illi parcetur pariter qui mediam in scientia sententiam amplectitur, utrin- 

 que huic satis scio criminationes obstrepere atque vituperationes. Quas 

 tamen haudquaquam sum aegre laturus, dummodo observationibus et 

 autopsia, non conjecturis arbitriove innitantur, rem ipsam ac sententiam, non 

 personam vel singula verba expetant atque castigent. Cujusmodi recensione 

 optime scientiae consultum erit, intimeque me ipsum juvabit operam in hac 

 re quantulamcunque praestitisse atque hoc modo, ut ait Augustinus, pro- 

 grediamur via caritatis, tendentes ad Unum, de quo dictum est: Quaerite 

 ejus faciem semper! 



Upsaliae Kalend. April. MDCCCLX. 



