irlagnopere certe scriptoris interest, ctijuslibet adumbraturi regionis vegetatio- 

 nem propriamque hujiis indoleui exposituri, fines indagare atque describere, 

 quibus apte naturaeque congruenter Flora limitetur, quoniani politic!, quos di- 

 cunt, fines raro tantummodo sunt naturales. Verum tamen, ad hanc rem quod 

 attinet, confitendum mihi, incassum enuntiare piget operam tempiisque 

 me perdidisse, ut meridionalem invenirem naturaeque convenientem arcticae Eu- 

 ropae limitem; nihilo tamen secius spero, fore ut ab unoquoque aequo ju- 

 dice, difficultates considerante animoque perpendente, quibus prematur bu jus- 

 modi conatus, in vitio baud admodum gravi haec res ponatur. Erit forte 

 rectissimum, eas tantum Florae arcticae plagas adscribere, ubi propter locorum 

 asperitatem arbores omnino desiderantur, at nimis hoc modo arctica Europa 

 coarctabitur. Neque praeterea est obliviscendum, etiamsi (ex. gr. in Scandinavia 

 maxime boreali) proveniant vigeantque in vallibus arbores, exigua modo supra 

 mare altitudine eas evanescere vastosque supra campos alpinos extend!, arctic! 

 prorsus ingenii vegetationem exhibentes. Circulum, quern dicunt polarem, 

 pro meridionali zonae arcticae meta habere satis quidem est commodiim, sed 

 nimis sane rationem illam Alexandri redolet nodum Gordium recidendi neqw> 

 dissolvendi ; nam haudquaquam naturae hanc viam esse consentaneam, ex eo di 

 lucide patet, quod'v. c. partes quaedam Sueciae turn huic zonae sunt adnume 

 randae, quarum arcticae longe dispar est vegetatio, aliae vero terrae (Groen- 

 landia ex. gr. australis atque Islandia) excludendae, licet arcticae florae privas 

 species hand recusent proferre. 



Quae quiiin ita sint, omnem rnihi necesse fuit abjicere spem naturales 

 inveniendi regionum, quarum de lichenibus jam sum disserturus, australes fines; 

 partes, quas continet hoc territorium, sunt Nordlandia et Finmarkia (occidentalis 

 et orientalis) Norvegiae, Lapponia Suecica, Fennica (Kemensis) atque Rossica, 

 terra Samojedorum, insula Ursorum, insulae Spitsbergenses, Islandia, Groenlan- 

 dia. Quam limitationem ex arbitrio nonnihil pendere lubenter agnosco, nullus 

 dubitans, meliorem quondam inventum iri, licet mihi illud non contigerit. Ul- 

 timus lid leu ii in septentrionem versus terminus jamdiim est incognitus, nee nisi 

 quae perenni nive glacieque obtectae sunt terrae patientibus his plantis omnino, 

 arbitror, sint destitutae, nam ne rpes quidem, quae brevissimo solum tempore 



