Het is niét’ te verwonderen, dat een Dichter itt 
devomftandigheden- vat. DE--GROOTs zich: durfde 
wagen. aan eene: Uitbreiding. van DAVIDS : Psalmen: 
Hij zocht er, gelijk weleer DIRK ‘RAFARLSZ: KAMPE 
HUIJZEN, zijnen troost en fterkte in, en, parende 
zijne harp met die van, Zsraëls ‘grooten „Harpenaar , 
deed hij haar doffeen droevige , of heldereven blijde 
toonen flaan:, naar den {taat „ waarin hij zich. bevond. 
Wie hoort hem niet met medelijden, naar aanlei- 
ding, van den roeden Psalm, zijn hart in dezen 
klaagzâng voor God uitftorten : | 
Alziende Godt, die tot in’ diepfte der gedachten 
Den mensch doorziet, en, eer hij fpreekt , weet wat hem 
Verleen uwe ooren aan mijn klachten, (fchort s 
Ontfluit twe oogen voor de tranen, die ik ftort! 
Mijn dagen flijten wegh, mijn leven gaat vast henen, 
Gelijk de rook van ’t vier uit ons gezicht verdwijnt pi 
De zwakheid zit in mijne beenen: 
Mijn vleesch , mijn bloed , en almijn kracht is uitgequijnt, 
Mijn hijgende aesfem geeft niet anders, laes! dan zuchten: 
Mijn lijf Ís uitgedroogt , mijn geest is neêrgevelt , 
Gelijk de zomerzon de- vruchten | 
Doet dotren aan haer ftruik en vallen op het velt. 
De rust is mij ontgaen, de lust is mij verdwenen; 
Nog fpijs, nog drank verwint mijn ongenegentheit. 
Mijn vleesch verdroogt tot aen de beenen, 
En mijn verdorde huit wort zwart van magerheït. 
