364 OVER DEYOPVOEDINGSVAN DEN MENSCH 
land. vertoont zich. de ouderliefde în zulk een aans 
vallig licht, dat de enten er over re 
zou-ftaan.: v> | 
De ‘Hottentot en de inwoner van ib,” his 
wijzen -hunnesouders, de grootfte liefde en eerbied; 
zoo lang zij zich zelven eenigzins helpen kunnen; 
maar dan doodenzij- hen, evenwel niet zonder toe- 
ftemming allêr- mannen van den ftam. … Dit fchijnt 
wreed en ontaard 3-dan ; wil men-regt oordeelen ; - 
dan moet men: ieder volk beoordeelen naar de gronde 
beginfels, waarnaar het handelt. Dit verlieze men 
nu en inhet vervolg niet uit-het-oog. De brons 
nen-wagruit eene: daad ontfpruit, bepalen hare zede 
lijkheid, „ Wat bij ons een sgruwelftuk zijn zou, is 
bij hun barmhartigheid , weldaad; Zij verbeelden 
zich, dat de liefde eischt; het lijden van den ou- 
derdom te verkorten, Daarom gefchiedt het ook 
altoos met gemeen overleg en onder feestelijke pleg- 
tigheden 5 daarom ontgaat niemand dit: lot ; al-ware 
hĳj-ook een opperhoofd. En hoeveel verfchil zou 
er zijn tusfchen het zoo menigmaal vurig gekoesterd 
verlangen naar den dood van” den afgeleefden , bij 
den blanken, “en- het “gewelddadig verkorten des 
levens van denzelfden bij den wilden? Maar ééne 
fchrede! _ Es- betoon van achting en- eerbied voor 
de grijsheid een waarborg voor de“ goede zeden van 
een volk, dan kan niemand deze aan den wilden 
entzeggen. Achting voor den ouderdom is alge= 
meen , overal eerbiedigt men den grijsaard; de jeugd 
zwijgt in zine tegenwoordigheid, men roept zijn’ 
paad in, en vluistért naar denzelven, en bij velen 
| | p zijn 
