349 OVER DE OPVOEDING ‘VAN DEN MENSCH 
ken moest. Naderhand is deze leer wel’ meer uit- 
gebreid en veredeld , maar nimmer. is men zoo ver 
gekomen, dat men: zich een: regt. begrip van dit 
Wezen maakte, of dat hij het voorwerp van eer- 
„ dienst en aanbidding geworden is, Binnen het ge- 
leerd Athene was één altaar aan den onbekenden 
God” gewijd , en binnen de muren wan het-kunste 
kweekend Rome werd, onder den. ganfchen trein 
van Goden, Hij, die hemef en aarde Rennen 
heeft, vergeefs gezocht. | 
Dewiil men zich ‘geen regt begrip: van net Op- 
perwezen maken kon, zoo was ook: Godsdienst en 
zedeleer geheel gefcheiden; deze laatfte werd zelfs 
door de Priesters met alle magt tegengewerkt, zoo- 
dra zij met hun belang niet flrookte , en bepaalde 
zich alleen tot de fchòlen der wijsgeeren , die leer= 
deri, dat men de deugd moest beminnen en betrache 
ten om haar zelfs wil, want uitzigt op belooning 
aan gene zijde des grafs was bij hun veel te onze- 
ker; dan’ dat zij hiervan ter aanprijzing van hunne 
leer gebruik konden maken. Hoe fchoon nu dit 
klinken moge, én het eene waarheid is, dat. îe- 
mand, die alleen uit eigenbelang handelt, nimmer 
deugdzaam handelt, zoo zal het toch wel even 
waar zijn, dat het een ijdele herfenfchim is, te 
willen, dat een mensch op aarde te allen tijde deugd 
betrachte , zoo hieraan geene belooning was toege= 
zegd. 
„En de onfterfelijkheid! Uit eene verachte rups’ 
komt de prachtige vlinder! Dit geeft den mensch 
een hopend vermoeden, dat hij na dit leven eeuwig 
| zal 
