poor DE GODHEID,  '° 43 
it hare” fluintering worden opgewekt. “Getuige hiet- 
wan die ongelukkigen , die’, ín hunne vroege jeügd 
“uit de menfchelijke zamenleving verdwaald, in ‘bos- 
fchen en woestijnen geleefd ‘hebben. ‘Zij namen vol 
ftrekt ‘alle. gewóöonten en eigenfchappen “der dieren 
aan, waaronder zij leefden, en bootften derzelver 
geluid na, Onder menfchen gebragt ; ontvlóden zij 
weer bijde eerfte- gelegenheid náar hunne geliefde 
bosfchen , óf zij vielen in eenen ftaát van-kwijning, 
door. het’ geïmis van “hunne” vrijheid. Bij: erikelen 
. flaagde men beters zij leerden de taal der menfchen, 
namen zachtere zeden aan, “ên- kwamen “eindelijk 
tot het gebruik der rede, maar “zij herihnerden zich 
niets van hetgeen met hen: voorgevallen was, gedue 
rende «hunnen ftaat van wildheid. Deze’ daadzaak 
bewijst, dat de indrukken „welke “wij van de -uit- 
wendige natuur door onze zinnen bekomen, “of 
onze gewaarwordingen, niet toereikende ‘zijn. tot 
voortbrenging van het menfchelijk “kennen , «en_ dat 
onze: dangeborene vatbaarheden „in verband: met de 
uitwendige indrukken ; geene menfchelijke wetenfchap 
te weeg kunnen brengen, maar dat dit eefst ge. 
fchied doorde fpraak. -Afgefcheiden va anderen 
krijgt de-mensch ‘enkel individuele indrukken, lijdt-hij 
flechts individuele veranderingen, welke „om alge- 
meen te worden ; onder een teeken moeten opgeno= 
‘men worden, en-dit kan alleen door defpraak ge- 
fchieden,” In-menfchelijk gezelfchap leert hij woorden 
vinden , om zijn gevoel uit te drukken , en zoo worden 
individuele indrukken „individuele. veranderingen 
algemeen , door de mededeelingaan anderen. Zoo 
U 5 onte 
