306 —_ _-CICERO'S- DENKBEELDEN 
L 
ss die. van „Smyrna vorderen hem als den hunnen, 
s‚ @n hebben hem eenen tempel toegewijd; vele 
ss anderen. bovendien twisten onderling om hem. 
ss Zij-alzoo willen eenén vreemden ; dewijl hij een, 
» dichter-was, nog na zijnen dood voor zich be- 
sy houden, en wij zouden dezen, die met zijnen, 
2» Wil, en. naar onze wetten de onze is, levende 
»s uitwerpen? dat zouden wij, terwijl hij zijne ge= 
2 heele kunst bezigt-om de eer en den,roem van 
„ het Romeinfche volk te verbreiden?” 
Ik gevoel, Mijne Hoorders ! dat ik moet af breken „ 
hoe moeijelijk- het “mij ook valle hier niet bij te 
voegen de redenen, met welke cicero verder de 
dichters verheft, en waarmede hij voortgaat, tot dat 
hij ‘dankbaar vermeldt, hoe ArcHias ook hetgeen 
hij; CICERO „. voor den, ftaat heeft verrigt, bezongen 
heeft, hetgeen hem aanleiding geeft, om met eene 
inderdaad. verhevene gedachte te befluiten. 
‚s De deugd verlangt geene andere belooning voor 
„s moeiten en gevaren, dan die van lof en eer. Wat 
„zoude er ook, regters! buiten deze zijn , waar- 
„‚ voor',wijs in-zoo kort een levensloop, ons in 
„, zoo groote moeïjelijkheden zouden oefenen? — 
„‚ Voorwaar, indien ons gemoed geen voorgevoel 
‚ had van de toekomst, en alle onze. gedachten 
„» Gindigden, bij dezelfde grenzen, in welke onze 
z, levensduur befloten is, wij zouden ons niet met 
», Zoo veel arbeids bezwaren, noch met zoo vele 
„, zorgen en nachtwaken kwellen, noch zoo dikwijls 
„, Ons leven in. gevaar ftellen. Maar er werkt in 
„, iederen braven eene kracht, welke dag en nacht 
de 
rs Mh 
