2 
PE) 
95 
99 
2» 
5’ 
5 
52 
5 
EE) 
55 
59 
39 
PE 
55 
99 
55 
39 
2 
95 
ed 
55 
29 
93 
99 
5 
| 59 
DEL 
2» 
EL 
59 
OVER DICHTERS EN DICHTKUNST. 305 
maken , daar gij mij ook bij deze vrtemdé fpreek= 
wijze zóó aandachtig hooren wilt,) hoe dikwijls 
heb ik hem niet gezien, dat hij geene letter ge- 
fchréven had, en echtêr eén groot aantal der 
uitmtünténdfte verzen over de zaken, welke be- 
handêld: werden, op flaande voet uitfprak? hoe 
dikwijls ‘hoorde ik hem; tot herhaling genoodigd, 
dezelfde zaak in andere woorden en beelden ont- 
wikkelen? …—’ En alles wat hij met overleg 
gefchreven had, was’ zoo uitmuntend, dat het 
met hét beste der ouden gelijk ftond, En zoude 
ik dezen nièt beminnen ? Zoude ik hem niet 
bewonderen! hem niet met alle krachten verde- 
digen? Hebben wij het dan niet van de grootfte 
en geleerdfte mannen gehoord, dat alle andere 
ftudiën in wetenfchap en onderrigt en kunstvaar= 
digheid beftaan, maar dat de dichter door de 
natuur wordt gefchapen, door de kracht van het 
genie Oontvonkt, en als door eenen goddelijken 
geest gedrevent Daarom heeft onze ENNIUS met 
regt de dichters heilig genoemd, als waren” zij 
door eene goddelijke gave en zending oûs “áan- 
bevolen. Daarom tegters! zij ook U deze naam 
van dichter heilig, welke door de barbaarschheid 
zelve nooit beleedigd is. Steenrotfen en woestijs 
nen beäntwoorden die {temz wilde beesten wore 
den foms door gezang bewogen en getemd; en 
zouden wij; in het midden ónzer befcháafdheid, 
niet doòr de tem der dichters geroerd worden? 
Die wah Colophon zeggen , dät HOMERUS hun 
wats oi was; die van Chôos , „die van Salamis: 
„, die 
