_ 
OVER M& PIETER DE GROOT. 89 
“Nu wilde pe crooT, door zijne tegenwoordig- 
‘heid, zijnen vijanden geene ergernis meer geven. 
Geen wonder ook, dat de hoog bejaarde man , na 
zoo veel van de nukken der Fortuin geleden te heb 
ben, naar rust verlangde. Hij vond die in den 
fchoot der natuur, op zijne buitenplaats Boeken= 
roode bij Haarlem, daar hij met de opvoeding zijs 
ner kinderen, ‘het lezen van goede boeken en het 
onthaal zijner vrienden, naar’ het voorbeeld van 
scipio den Africaan en andere voortreffelijke mâns 
nen , het overige van zijn leven doorbragt. Slechts 
korten tijd mogt hĳ deze welverdiende rust genies 
ten. Hij ftierf in den jare 1678 , met een zwak en 
ziekelijk ligchaam den ouderdom van zeventig jaren 
bereikt hebbende, terwijl hij, geliĳk wegens hem 
getuigd wordt, zijne ziel in de handen van zijnen 
Schepper, met alle teekenen van een godvruchtig 
geloof, overgaf. Immers was hij, voor zoo verte’ 
wij dit uit fchier alles, wat wij van hem bezitten „ 
kunnen beoordeelen „een zeer godsdienftig man, en 
een ĳverig, fchoon gematigd , Christen. „… Hij had 
eenen openhartigen inborst,” zegt de Hoogleeraar 
VAN CATTENBURCH, „een blank gemoed en zuivere: 
„ zeden. Zijne beleefdheid en minnelijkheid in 
„ voorfpoed, ftandvastigheid in tegenfpoed en on= 
„ kreukbare trouw , blonken op het helderfte uit in 
„al zijne daden. «Den welftand van. zijn vaderland 
„ ftelde hij, naast de eer van God, zich voor als 
» de hoogfte wet. Zijn grootfte lust en bezigheid 
» Was, Zine vrienden te eeren, zijnen vijanderi 
» goed te doen, en het welzijn van het Gemeene- 
ie de „ best 
