g02 CICERO’ DENKBEELDEN) 
» Dewijl zij ons onderfteunen , wanneer otizê geest 
2 
23 
22 
23 
23 
97 
22 
zich herftellen wil van het ‘geraas der regtzalen , 
En als onze ooren, vermoeid door de onwaar- 
heid, uitrusten. Of meent gij, dat wij zouden 
beftand zijn, om dagelijks zoo verfchillende za- 
ken te bepleiten, indien wij onzen geest niet 
verrijkten in wetenfchap? of dat ons gemoed-al 
dat twisten zoude kunnen verduren, indien wij 
hetzelve niet door wetenfchap opbeurden? — 
Wat mij betreft, ik erken rondborstig „ aan deze 
ftudie geheel te zijn toegedaan. Mogen anderen 
welligt zich fchamen; die zich zoo in de lette- 
ren verdiepen, dat zij niets uit dezelve ten ges 
meenen bate voor het licht brengen, maar wat 
zoude ik mij fchamen, die reeds vele jaren (gij 
weet het regters !)) zoodanig leef, dat nooit mijne 
rust eens anders belang heeft verzuimd, nooit 
mijne uitfpanning mij daaraan onthouden , nooit 
zelfs mijn ‘flaap “hetzelve vertraagd heeft. En 
wie zou mij dan kunnen berispen of met eenig 
regt veroordeelen , omdat ik den tijd, dien ande- 
ren gebruiken om hun eigenbelang na te jagen, 
of. omde feestfpelen bij te wonen, of tot andere 
‚vermaken en uitfpanningen van ligchaam en geest, 
dat ik den tijd , dien anderen verkwisten aan 
maaltijden en dobbelen en kaatfen, voor mij neme; 
ter volmaking dezer. ftudiën 2” 
Nu beroept hij zich op het nut; ‘dat hijs zelfs 
voor zijne welfprekendheid, welke fteeds zijne vriens 
den in gevaar bijftaat, daaruit. trekt 5 hij „betoogt, 
hoe hij zonder de letteren , welke hem geleerd heb= 
ben, 
