OVER DICHTERS EN DICHTKUNST, 299 
regtplaats „térwijl eene talrijke menigte he om- 
ringde, niet om van zijne lippen hartverheffende: 
zangen te „hooren vloeijen, maar luisterende. naar. 
de {madelijke. taal zijns befchuidigers,- Al wat in 
Rome belang ftélde in dichtkunst en letteren was 
daarbij tevens zamengeftroomd, en; had de houding: 
des befchuldigden het niet gelogenftraft , men had 
de regtsoefening aangezien voor eene feestviering 
der wetenfchappen. Maar wie is er, die uit de 
menigte opftaat ‚om de befchuldiging te ontmaske« 
ren? „Wie verheft zijne ftem, om de volksvleijerij 
te doen verftommen? wie, om den bedreigden dichter 
voor verbanning. te bewaren „en in hun midden te 
behouden? Het is creero zelf, Mijne Hoorders ! 
Het ís CICERO, die nog kortelings het hoofdbeftuur 
van den ftaat, en den -eerften eerrang der weêreld 
bekleedde , en zich thans tot den nog hoogeren 
rang van voorfpraak der-onfchuld verhief, door af 
te dalen tot de voeten des regterftoels; het- was de 
eerfte. redenaar der wereld, die’ te- midden der otis 
afzienbare menigte de verdediging des uitmuntenden 
dichters op” zich. nam. En niet flechts. diens, ver- 
dediging. „Maar bij deze gelegenheid weidde hij op 
eene zoo voldingende wijze uit in den lof der let= 
teren, en inzonderheid. der. dichtkunst; „dat „deze 
redevoering -fchijnt „gehouden voor-alle tijden , en 
‚ook wij zelven , wanneer men onze-kunstliefde wilde 
aanvallen, ons geheel met zijne woorden zouden 
kunnen verdedigen. 
Het is wel eene juiste opmerking van TACITUS, 
of wie anders. de Schrijver „zij van de zamenfpraak 
Vv 5 | over 
