296 “CICERO'S DENKBEELDEN > 
groote; fchoon: toenmaals bij de redenaren niët ons 
gewone hevigheid, dit op'„“!terwijl hij zeide „dat 
Piso geen Aristarch was, die” bij een {lecht- vers 
Eenvoudig een flreepje zette, maar een Phalaris 3 
die den dichter met het ftaal vervoigde! — Ik 
zoude ook wel eens willen weten” voegt hij er 
bij, „wat gij dan toch in dit vers te berispen hebt 2 
s Gij-denkt; dat ik gezegd ‘heb, dat. de opper: 
sy veldheer  (op--pomPryus doelende) voor mijnen 
sy tabbaard” moet zwichten! — Ezel, die gij zijt; 
„moet ik u in de letteren onderwijzen? Geene 
5 woorden , maar ftokflagen zijn daartoe noodig. Ik 
s, heb. niet gezegd, deze tabbaard, welke ik aan= 
ss-heb, noch ook de wapenen, het fchild en het 
5 zwaard van éénen veldheers maar, daar de tab- 
„baard het zinnebeeld is van vrede en rust, de 
sy wapenen daarentegen het zijn van oproer en oor= 
45 log3 zoo ‘heb ik, dichterlijk fprekesde , bedoeld 
ss drt odt en ens voor rust en mie moesten 
4 wijken 1’ Eb 
Hoe fterker , Geachte Hos scaakil uit dit alles, zelfs 
in kleinigheden „ crcero’s ingenomenheid met de 
dichtkunst blijkt; des te zekerder wordt het ook; . 
dat hij die, welke de waarheid, goede zeden en 
godsvrucht ongefchonden liet , niet werbande , en 
haar, welke deze zelfs bevorderen “mogt, integen- 
deel bewonderde en: vereerde, Maar wij behoeven 
deswegens geene gisfingen te maken, noch uit ver- 
moedens te befluiten, daar, wij deswegens van hem 
zelven de ftelligfte getuigenis” hebben ‚ welke -wij 
zouden kunnen verlangen. …Vergunt mij, daar deze 
eene 
