OVER DICHTERS EN DÍCHTKUNST. 295 
zeggen?) geheel voor ons bloot. ‚Nu eens (om een 
voorbeêld te geven) slaat hij in.dè door hem ges 
fchrevene wijsgeerige- gefprekken „ zich. door. Q. Lus 
CILIUS BALBUS, hem aanziende, zeggen: ‚Ik zal 
» hier de verzen. van ARATUS aanhalen „ welke- gij 
‚in uwe jeugd vertaald hebt, en die mij zóó be= 
s hagen, dat ik-er-velen van buiten ken (19)3’? 
dan weder, na een aantal regels uit ArSCHYLUS in 
het Latijn te hebben opgezegd, laat. hij zich. door 
zijnen hoorder vragen, „van waar hij die toch ont» 
sy leend heeft?” en vindt alzoo gelegenheid om 
zich te noemen, en van zijne menigvuldige verta 
lingen uit het Grieksch. «ter verfiering der Latijn» 
fche rede, te gewagen (eo): -Zijne-vijanden en te- 
genftanders. kenden opdit punt zijne zwakheid , en 
hij liet, zich „zelfs openlijk door dezelve tot eene 
driftige verdediging van zijnen aangeranden dichte 
roem verleiden,» In zijne redevoering tegen piso 
is. daarvan een merkwaardig voorbeeld (er). Deze 
had gezegd, dat geene afgunst, maar Zijne éigene 
verzen CICERO hadden benadeeld, en--had fcherte 
fende aangeduid, dat deze een flecht en roekeloos 
dichter was s- doelende op dien dichtregel, welken 
CICERO; na zijn Consulaat had gefchreven, en gee 
durig herhaalde „» dat. de wapenen moesten zwichten 
voor den tabbaard” — Dit kon deze bij zijn 
antwoord niet, voorbijgaan; maar vatte. met é&ene 
5 Rt Er Se Stroo 
Cio) “De Nat. Door. Li IL. car °° 
(20) Tse. Quest, Lie IL, c. rr. 
(er) Orats in L$ Pisonem, €, goet 000 IOS 
Nt Vv 5 
