294 CICER O's DENKBEELDEN > 
De Latijnfche: Schrijvers , Geachte Hoorders! heb= 
ben, zoo gunftig niet over cicero’s Muze gedacht , 
em het {chijnt, dat pLurTARCHUS derzelver vermaard- 
heid wat te algemeen gefteld-hebbes maar, evenmin 
als crcero in zijne’ door ons behandelde redenerin- 
gen aan ‘de dichters, welke hij om hunne zedelijke 
onwaarde verwierp, hunne kunstbegaafdheid  be- 
twistte , evenmin hebben wij hier met de vraag 
noodig, in hoe'vérre cicEro‘een voortreffelijk dich- 
ter is geweest, waar het alleen - dan zije meening 
en gezindheid aankomt. | | 
Genoeg dan, dat hij de die ielenrist hiörndvonteine 
beminde en beoefende, niet alleen in zijne jonge- 
lingfchap „- toen hij het gedicht van arATUS op de 
fterrekunde en anderen vertaalde; maar ook tot in 
zijnen. ouderdom’ zoo als ten wolle blijkt uit zijn 
gedicht, waarin hij na zijn moeijelijk Consulaat zijne 
verpozing „zocht ,-en uit zijne wijsgeerige werken , 
in welke hij ‘zoo menige plaats’ uit Griekfche dich- 
ters. bij- vertaling inlaschte. Ja, Mijne Hoorders ! 
waarom zouden wij verzwijgen , hetgeen ons zoo 
duidelijk: voor. oogen ligt? De groote redenaar was 
zelfs zeer gevoelig voor „dichterlijken- roem, hoe 
weinig. hij dien- ook ‘heeft’ behoefd„ om door de 
laatfte nakomelingfchap bewonderd te worden. Ge= 
liĳk-over het geheel geen ander Schrijver zoo geheel 
en onverbloemd uit zijne werken kan. gekend wor« 
den, als -cicero , daar wij deszelfs vertrouwelijkfte 
brieven, wier toekomftige openbaring’ hij nimmer 
vermoeden kon, voor ons hebben, zoo ligt ook 
deze zijne gevoeligheid (of zullen wij zwakheid 
‚ Zeg- 
