OVER DICHTERS EN DICHTKUNST., 293 
dig en gegrond ook cicrro’s gevoelen geweest zij, 
maar voor dat gij uw befluit voltooit, behoort het 
nu tot mijne taak, om u ftellig te‘ overtuigen, dat 
ook cicero zelf dit zoude hebben erkend. 
„Reeds eraTo, Mijne Hoorders! heeft niet de 
dichtkunst zelve gehaat, maar alleen derzelver mís« 
bruik, hetwelk tot-die hoogte in zijne oogen geftes 
gen was, dat haar gemis. hem wenfchelijk fcheen. 
Immers mogen wij dit daaruit befluiten „dat hij 
zelfs in zijnen. zedelijken burgerftaat uitdrukkelijk 
lofzangen ter eere van Goden en uitmuntende man 
nen heeft toegelaten (17). 
En cicEro? over wien wij bepaalder fpreken moe= 
ten , CICERO is immers zelf niet flechts. dichter , 
maar inderdaad ten fterkfte ingenomen geweest met 
de beoefening der dichtkunst! : PrurARCcHus vere 
haalt ons (18), ‚dat crcErO in zijne jeugd in deze 
„kunst meer lust had, dan in eenige andere , en 
s dat men nog een gedichtje van hem hád , hetgeen 
„ hij als kind had gemaakt, Pontius Glaucus geti- 
„teld, in- jambifche verzen, ja dat, terwijl hij 
„ daarna zich nog vuriger op de Poëzij had toege- 
„iegd, hij niet alleen voor den besten redenaar, 
s maar ook voor den besten Romeinfchen dichter 
„ van zijnen tijd gehouden werd, maar dat, terwijl 
„ de roem der welfprekendheid hem tot-nu ‘toe was 
„bijgebleven ; zijne Poëzij alle lof en wermaardheid 
x verloren had, door de opvolging van anderen ; die 
# veel voortreffelijker waren dan hij,” 
(17) Reip. X. p. 607. 
(18) Zn Wita cic, C, 2. 
Ve 
De 
