286 -CICERO's DENKBEELDEN 
vertraagd ; -hij. verhief „zich tegen dezelve met te 
meer verontwaardiging, dewijl de dichterlijke ftem 
door hare zoetheid: des te verleidender „was 3 hij 
„verhief „zich, stegen, de - dichters , „die de Goden 
voorftelden in toorn. ontftoken ; en brandende van 
wellust, en maakten’, dat de menfchen derzelver 
» oorlogen, gevechten en wonden konden. zien, ja 
sj-dat zij getuigen moesten zijn -van- hunnen haat, 
‚ hunne. twisten , hunne tweedragt,, hunne opkomst 
„en ondergang ,‘hnnne ‘weeklagten „ hunne tot alle 
» ongebondenheid, -vervallene lusten, hunne over 
sy fpelige verbintenisfen ‚, hunne, hoereeringen. met 
het menfchelijk geflacht , ja van het voortbrengen 
van fterfelijken uit hen, onfterfelijken 1? 
Verder. Terwijl cicero geenszins. het gevoel der 
Stoïcynen was toegedaan, dat de {mart geen kwaad 
was ‚ „maar“ hetzelve. fchertfend befpotte, zoo was 
hij echter van oordeel „dat ’s menfchen uitnemendfte 
waardigheid gelegen.-was in het: moedig en gelaten 
verdragen van alle ongeluk. En ziedaar eenen twee- 
den grond, die hem de dichters deed veroordeelen 
daar deze zijnes inziens op eene verleidende wijze, 
en in uitftekende voorbeelden het ongeduld en de 
onlijdzaamheid. vertoonende, de menfchen tot cene 
gelijke zwakheid verlokten. — Hij haalt. daartoe de 
voorbeelden aan uit de Griekfche Treurfpeldichters., 
welke de grootfte helden in het ongeluk, doen wee- 
klagen als teedere wrouwen, ‚zoodat derzelver le- 
s zing alle zielskracht„ alle vertrouwen der deugd 
ontzenuwt.” Hij wijst ons op den PHILOCTETES, 
en vooral op den neRCULBS in de Zrachiniërs van 
| den 
NT Hek WH 
id 
