OVER DICHTERS EN DrerfrkoNsr. _ 283 
wordt, “welken velen in onze’ ‘dagen verlangen „ hij 
bedenke, dat het niet mijne geringheid, maar db: 
Klastifche ererro is, die oordeelt.” in 
“Een eerfte bezwaar tegén de dichters wordt door 
Cicero “daarin ‘gefteld;, dat’ zij de ware godsvrücht 
Werbasteren, en ‘geheel wegnemen. ‘Crerro näme- 
lijks, was’, even ‘als PraTo, doordröngen van ‘het 
gevoel, dat ‘er een hoogfte, ‘heilige God beftond, 
die de geheele wereld beftùurde ,-én” een’ welgeval- 
len ‘had ‘in zuivere deugdsbetrachting; Maar “wat 
zag hĳ nu, in tegehoverftelling “van deze” zijne 
| overtuiging, bj: Griekfche én Ronieinfche ‘dichters: 
van den vermaarden HOMÈRUS af tot die van Zijnen 
tijd ? — Deze hadden" den” hemel bevolkt met eene 
menigte Goden; ja wel onder één hoofd verzameld, 
maar, zóo het fcheen , alleen “om” hun” een voorbeeld 
te geven van ligtvaardigheid „‘ verwaténheid en-ftels 
lige zedetoosheid, Welke ‘galänte “avonturen fchte- 
Wen Zij’ iet aan’ hunnen Jupiter, dien wader ‘det 
Goden, toe 1“ Welke aan hüfimen Marsen Wens’; 
welke twisten « en ongeregeldheden beroerden en vers 
warden “niet de- Gedsregering! welke laaghederi’ en 
wulpschheid. moesten ‘de menfchen‘niet van de’ diche 
férs leeren , die met de <toverkleuren hunnér vinding 
alle die fchandelijkheden toeëigenden aan de Godheid; 
onder “welker beftuur deze wereld ‘dádrhénen” dreef ? 
3 Droömen” van” waaïzinnigen 5 “noemde “CICERO (8) 
5 déze “uitvindingen -der ‘ dichtérs „ “door “welke: de 
„ kennis van den “waren God werd beneveld ‘en 
e AVE Ja ‘vere 
(8) De Nút, Deor. Ta Ts C, TS, 16. Lue Je C. 25 S3L. N 
