884  CIEERO'S DENKBEELDEN” 
gens gerust. Nog is niet alles verloren. Een von: 
nis, hoe kort en duidelijk ook, laat’ ligtelijk eenig 
ônderzoek ‘over. “Maar voóral’ zal «ook «vóór de lets 
terkundige en Wijsgeërige regtbanken welde regel 
gelden, dat een vönnis alleen toepasfelijk is op 
hen, tusfchen ‘welke ‘het is gewezen. PrarTo kan 
toch “geene dichters bedoeld hebben,-dân zoo als 
hij dezelve kende.’ -Moge dan eroero'“tusfchen 
PLATO en zijne dichters den eerften het pleit heb» 
ben gewonnen gegeven, er blijft nog ‘eene “moge 
lijkheid over, dat daarvoor redenen “hebbên. beftaan ; 
niet in den algemeenen ‘aard , niet’ in den noodza 
kelijken invloed der” dichtkunst gelegen , maar bij- 
Zonder. aan‘ de “dichters eigen, zoo als PraTo ‘en 
CICERO die ‘op het‘oog hadden; en indien et zulke 
redenen waren, is’ het ‘dan welligt ‘niet ‘evenzeer 
mogelijk, dat deze redenen zoo weinig bij onze 
dichters beftaan, dat, wanneer PLATO én Cicero 
deze gekend hadden zij ‘hen: haddén ‘ vèreerd ven 
bemind 3 gelijk wij hen beminnen en’ vereeren ? 
Tot het onderzoek daarvan geeft nu ciCero zelg 
óns de eerfte aanleiding. Deze was geen willekeu- 
ge regter, die zijnen wil voor rédén gelden doet; 
maar ‘hij was aan de onzen gelijk, welke hunne 
uitfpraken: vergezellen van de ‘gronden’, ‘óp welke 
zij die hebben gebouwd! Laten wij dan kortelijk -’ 
hooren, welke redenen’ crërro ‘voor Zijùe uitfpraak 
opgeeft, en daartoe onderfcheidene plaatfen uit zijne 
fchriften zamentrekken „ven, moge. het dan foms ie= 
mand belgen , dat over de meesters in: de klasfifche 
Potzij niet met dien onverdeelden eerbied gefproken 
wordt , 
