DIB TCTEERO'S DENKBEELDEN 
beträcht 2" En, ‘bleek ons nude wijsheid vari 
PLATO in zoo veler, “en “boven ‘den geest zijner 
éenw verhevene waarheden’, wat dan, indien ook - 
zijn gevoelen’ omtrent de dichters, die hij als hîne 
derpalen voor het verfipreidert van ware wijsheid en 
eije befchouwde, ens’ gegrond ware?’ 
Hoe dan met ons vaderlarid, waar met iederen 
dag het leger der dichters aangroeit; waar zij dat 
geliĳjks luider het dichterlijk geluk verheffen , : en, 
» terwijl zij voor geenen haarband van robi nen de 
» lauwren der dichtkunst “zouden geven,” telkens 
meer volgers lokken, ftrevend naar zoo hoog een 
heil! ‘Hoe'dan met ons, Mijne Heeren! hoe met 
deze Vergadering, waar telkens luidere toejuiching 
der dichters ontvangt; waar de vreemde redenaar, 
die ons bezoekt, (gij-hoordet het onlangs) reeds 
meênt zich te moeten verontfchuldigen over het 
misfen’ der dichterlijke “gaven in eenen kring, in 
welken wij zoo-luisterrijk fchitteren; wat zeg ik? 
eene Vergadering, in welke wijsbegeerte en fraaije 
tetteren wel ‘huisgenooten zijn, maar het echter 
teeds zoo ver gekomen is, dat er alleen gewaagd 
wordt van het: vergaderen’ der “dichters, wanneer 
wij zamenkomen ! | 
Hoe zal het dan zijn, Mijnè bres tb de 
gelegenheid eener laatfte lezing in eenen afloopên= 
den tiĳdkring geregtigt mij wel, u tot eene erríe 
_flige overweging te noodigen) zullen wij onzen cer- 
bied voor de wijsheid van PLATO opgeven? of zul= 
len wij van een wettig bezwaar, op den geest der 
eeuw rustende, ons ontlasten „en de dichters. „4? 
k Men 
