OVER DICHTERS EN DICHTKUNST, 277 
É ‘ 
vormd, geene goede zaden ‘in denzelven- kunnen 
behouden worden, vastgefteld, dat uit denzelven 
de dichters moeten. worden gebannen. (2)l— „De 
» dichters gebannen uit, den, burgerftaat! Welk 
“_peene. uitfpraak 1” zoo hoor ik reeds mijne. gevoe 
lige Hoorderesfen uitroepen , en beurtelings zie ik 
hen vervuld „van, een befchamend . medelijden «met 
PLATO, en van: een deelnemend mêdelijden met de 
dichters; reeds zie ik op hare lippen de oplosfende 
beflisfing zweven, dat PLATO, hoe wijs. en. verhe- 
ven, dan zeker toch. verftoken. is. geweest van alle 
dichterlijk gevoel! Maar dat zullen mijne, geleerde 
Hoorders ten plegtigfte- voor, mij ontkennen. Ook 
komt het hier eigenlijk niet aan op. het gevoel voor 
de fchoonheden der, dichterlijke vinding, maar op 
de zedelijke waardéring van. derzelver. invloed en 
gevolgen. Ziedaar de zijde „van welke PLATO Ons 
in. verlegenheid brengt. Laat dan ook het genot, 
dat. de dichters, door hun zinnenfpel ons. geven, 
ons niet tot eene overijlde beoordeeling verleiden. 
Js niet de zaak, der „goede zeden, is niet die van 
den burg erftaat gewigtiger, dan die van het kunsts 
genot? Is. er- „niet „menige, neiging. welke te ge 
vaariijker iS naarmate zij zoeter. ftreelt 2 Is niet 
verzaken, de grondtoon, der zedewet?. =— , Laat ook 
geene algemeenheid van gevoelen ons begoochelen ! 
Zijn niet de vooroordelen te. verderfelijker , naars 
mate zij meer verfpreid zijn; zijn er, geene waarhes 
den. daarentegen oglopshenhgan ; offchoon. zeldzaam 
B Mg 
©) Rep, L. 3e P- 391 Leg. Ao pe 718: 
ú 2 
