186: oi WESTSCALEDONIEN Tw 20 o4 
sjèvên zoo huilenz- @n° zulk’ een misbaar maken,” 
Men ziet hieruit:tevens) dat zij hunte „dooden 
verbranden; en niety’ gelijk de-bewoners-‘der-óosts 
zijde: van het - gebergte 5: begraven. «Onze: :{chrijver 
heeft zulk eene verbranding; en wel van een Opper= 
hoofds:bijgewoond, …… Het-lijk: was met’ zijne: beste 
kleederen” opgefierd’ zijne » beide wronwen”ftondeti 
de eee. aan het-hoofd en de andere aande :woeteft 5 
en-blever-hier zoo láng ftdan, totdat het ‘haár van 
haar hoofd begon te zerigen „en zij door den: ns 
bijna ftikten , waarna. zij geheel bedwelind opde 
grond: rondkropen.> Weder bij «zich» zelven -geko= 
mien „begonnen «zij: het. brandende ‘lijk, zoover zij 
door rde‘hitte erbij konden komen, devienobeiaass 
en: dit duurde totdat het ligchaam geheel verteerd 
"_ wasj-hierop werd de asch én de beenderen in‘eenen 
zak; gedaan, en deze moeten de “weduwen: twee 
jaren lang dag en nacht bĳ: zich houdén. Hierop 
rigten. dé bloedverwanten wan den overledenen een 
feëst aan-en” plaatfen derasch plegtig’ in ‘eene kast, 
en onder-eene hutin -hêt „midden van het-dorp. 
Tot dién tijd toe leven de weduwen ins eene föort 
vam! flavernijs, hare aangezigten worden: met roet 
befineerd, hare hoofden gefchoren, en zij mogen 
géené andere kleeding, dan eene waere van vele 
Jen rom-dè lendenen , dragen. : IE 
»iDievin den winter flerft, blijft in zijne hut lig= 
gen «tot het warm weder wordt, wanneer: het -lijk 
verbrand, en de asch in kleine- hutten van zesvoe= 
ten k‘hoogte met planken, op welke grove teeke= 
WIG ve nin- 
