NICOLAAS TULP {445 
nen, en even als een reiziger het land, dat hij doors 
reizen wil, eerst moet leeren kennen en de voot- 
naamfle reisbefchrijvingen moet lezen » zoo. dacht hij 
ook als Arts, door de waarnemingen en uitvindin= 
gen der beste. geneesheeren. voorgelicht ;-dèn weg 
en uitkomst in het doolhof der ziekten te moeten 
zoeken:) voegt men nog hierbij zijne onbaatzuchs 
tige menschliewendheid , waardoor hij zoowel de 
troost der zieken, als de toevlugt der behoeftigen 
werd , welker fchuld hij zeide, door het Opperwe- 
zen betaald te wotden (43), dan zal men zich niet 
verwonderen, dat hij van zich zelven kon getuigen ; 
dat het getal ontelbaar was dergenen, die aan hent 
het leven, en, wat nog meer is „ het leven zonder 
{mart te danken hadden; en dat hij, het geneeskun- 
dig orakel zijner vaderftad, altijd door eene groote 
menigte omgeven was, die of als lijders hulp en 
troost, of als ambtgenooten zijne inlichting en oor= 
deel inriepen, waarvan wij zekef een ruimeren oogst 
in zijne fchriften zouden verzameld hebben, zoo een 
groot gedeelte van Zijnen tijd niet ten dienfte van 
| | het 
(43) Ook turp onderfcheidde zich dus door een 
geest van vroomheid, waarmede hij zijn beroep hul- 
digde, en zonder welke, zegt HUFELANDs; Journ 1869, 
April; S. 112: „Noch nie ein ächter grosfer Arzt 
;, existirt hat — ja ohne welchen er, meiner Meinung 
s, nach, gar nicht denkbar ist. Ich erinnere an HIPPO- 
3) CRATES 4 BOERHAAVE STOLL » HOFFMAN » HÁLLER, WERL= 
9» HOFF, CULLEN, GREGORY.” =— As VAN DER SPIEGEL 4 
zijn tijdgenoot, noemt TULP: ‚virum vere magnum, 
> Medicum et Anatomicum nuli Shen don, de Lumbr, 
ke IH. C, Se P. go 
| Gg 3 
